Kamerlidmaatschap is slechts een snel avontuurtje, benadrukt de Kamer zelf

Van de in maart gekozen Kamerleden zijn er alweer twee weg. Daar wordt het parlement niet wijzer van.

Pieter Duisenberg (VVD) legt de eed af tijdens de installatie van de nieuwe Kamerleden na de Tweede Kamerverkiezingen. Beeld anp

Politiek was nooit een zeker beroep, maar het bestaan aan het Binnenhof is de laatste jaren wankeler geworden. Vroeger kon je op de achterste zetels van grote fracties als die van het CDA of de PvdA jarenlang mee zonder veel risico: zolang je de partijtop niet ontriefde was je zetel tamelijk veilig. Daaraan hebben de zwevende kiezers resoluut een einde gemaakt.

Over wachtgeld voor politici wordt intussen veel lelijks gezegd, maar juist in deze onzekere tijden is het essentieel voor het overeind houden van de volksvertegenwoordiging. Wie geeft zijn baan of zijn bedrijf op voor een functie met een hoog afbreukrisico en zonder enige vorm van ontslagbescherming als daar geen enkel financieel vangnet onder hangt? In plaats van dat te benadrukken lijkt ook de Kamer zelf het wachtgeld inmiddels te zien als een besmette regeling. Het werd volop gebruikt als argument door de vele Kamerleden die in de maanden voor de verkiezingen van maart hun biezen pakten naar een andere baan. 'Maar anders krijg ik wachtgeld en dan is het óók niet goed', zo pareerden velen de kritiek dat zij hun kiezers voortijdig in de steek lieten. De angst om voor zakkenvuller te worden versleten, zit bij sommigen iets te diep.

Toch was die uittocht nog wel te verklaren met onzekere verkiezingen op komst, maar ook nu hebben de eerste vertrekkers zich alweer gemeld. Pieter Duisenberg is de tweede van de VVD-lijst van 15 maart die zijn heil elders zoekt. Sjoerd Potters liet zich niet eens meer beëdigen.

Zo brokkelt de gemiddelde zittingsduur, al jaren gestaag dalende, steeds verder af. Bijna een op de vijf Kamerleden vertrok in de afgelopen regeerperiode tussentijds (degenen die tot het kabinet geroepen werden niet meegerekend). Meer en meer benadrukt de Kamer zo zelf het beeld dat het Kamerlidmaatschap slechts een spannend avontuurtje is, tussen twee andere banen in. Die houding gaat ten koste van het collectieve geheugen, de dossierkennis, de alertheid, het kritisch vermogen en het debatniveau in de Kamer.

Verbieden kan niet, maar het wordt wel tijd dat politieke partijen hun uitverkorenen wat dwingender op hun verantwoordelijkheid gaan wijzen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden