Kamagurka en Herr Seele in soap-parodie

Bob & George. Nederland 3, VPRO 21.30 uur. Bob en George heten ze momenteel. Voor hun nieuwe alter ego's hebben Kamargurka en Herr Seele speciaal een huiskamer getimmerd en een stel nieuwe maatkostuums aangeschaft....

'Kamagurka en Herr Seele betreden nieuwe televisiewegen', schrijft de VPRO in een persbericht. Het is afgelopen met de korte sketches, met de stand-up comedy en de stortvloed aan typetjes. De komende weken beperken de beide absurdisten zich tot twee figuren in één ruimte. Maar zelfs als ze in die ene huiskamer op hun stoelen zitten, kunnen de heren alle kanten op met hun onuitputtelijke associatievermogen. Een foldertje van een autodealer is genoeg aanleiding voor een minutenlang gesprek over de nieuwste snufjes op autogebied.

George: 'Met ramen die gemaakt zijn van paardenmaagdenvlies'. Bob: 'Dat kan toch niet voor optimale zichtbaarheid zorgen?'

Een comedy, zo wordt Bob & George aangekondigd. Maar de zesdelige serie heeft op het eerste gezicht meer weg van een parodie op de soap. Dat nadrukkelijke trendy Ikea-meubilair. Die armetierige wandjes met die overdreven gezellig gekleurde deuren. Het nadrukkelijk bespreken van gebeurtenissen van een paar minuten geleden, opdat zojuist ingeschakelde kijkers er meteen helemaal in zitten. En de houterigheid waarmee de heren zich telkens tot elkaar richten. Lachend heffen ze hun glas, een paar seconden nadat George een zelfmoordpoging heeft gedaan. Fijn dat alles weer goed is gekomen.

Slap en melig zijn de grappen zo nu en dan, en de opbouw van sommige scènes veel te voorspelbaar. Eindeloos staat Kamagurka een speelgoedhond te mishandelen, zonder dat het een seconde grappig is wat hij doet. Het is ongeïnspireerde beeldvulling, want het draait in de betreffende scène om de woorden die Herr Seele uitspreekt, terwijl hij buiten beeld onder de douche staat. Daar komen er altijd verschrikkelijke herinneringen uit zijn kindertijd naar boven, vertelt Herr Seele. Hij is als kind misbruikt geweest. 'Door allerhande meesters', bekent Herr Seele, en er volgt een verhaal dat beelden oproept van sadistische praktijken. 'Ik moet een jaar of zes, zeven zijn geweest. Ik moest voor ze staan, en kijken naar eigenaardige tekens op een groot zwart bord. Er waren heel veel kinderen bij, het was een grote organisatie. Er schijnt zelfs een minister bij betrokken te zijn geweest.' Pas halverwege krijg je in de gaten dat het hier gaat om de herinneringen van George aan zijn schooltijd...

Marijn van der Jagt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.