Kahlo's bohémien-leven in steno naverteld

De eerste voorwaarde voor een geslaagde filmbiografie is de bereidheid om de geschiedenis te vervalsen. Frida van Julie Taymor begint daarom goed....

David Sneek

De Mexicaanse schilderes Frida Kahlo was mank omdat ze op haar zesde door polio werd getroffen, en dat werd op haar achttiende verergerd door een tramongeluk. Maar in de film is de polio vergeten, en is er alleen de spectaculaire tuimeling door het verkeer van Mexico City. Een begrijpelijke keuze: dramatisch is het interessanter om het door Salma Hayek tot dan toe kwikzilverachtig gespeelde meisje in één klap van haar beweeglijkheid te beroven.

Tijdens het trage herstel van het ongeluk tekent Frida eerst vlinders op haar gipsen corset. Nadat ze van haar vader een schildersezel heeft gekregen, begint ze te werken aan wat een oeuvre zou worden dat haar tot in Parijs brengt.

Dan gaat het mis met de film die ook Madonna zo graag had willen maken. De oneerbiedigheid waarmee in de opening verschillende episodes uit Frida's leven worden samengevoegd, maakt plaats voor de zwakte van zoveel bio-pics; door het verlangen naar compleetheid wordt de film een opsomming, waarin elke gebeurtenis uit Frida's leven vluchtig voorbijschiet.

Ze laat haar schilderijen aan Diego Rivera zien, wordt lidvan de communistische partij, krijgt Trotski op bezoek. Het zijn niet meer dan losse scènes, waarin het revolutionaire Mexicaanse bohémien-leven wordt geschetst in cinematografisch steno.

Latijns-Amerika is: Engels met een accent, gitaarmuziek en natuurlijk opnamen van Antonio Banderas (als revolutionair). Communisme bestaat uit een demonstratie met wat vlaggen, nachtelijke discussies in een café, en het gezicht van Lenin op een voor Nelson Rockefeller gemaakte muurschildering.

Slechts af en toe weet Taymor, die fantasievol debuteerde met de Shakespeare-verfilming Titus, de wereld op te roepen waaruit Kahlo's surreële schilderijen voortkwamen. In een psychedelische animatie van de Quay-broers zijn de chirurgen te zien die Frida na het verwoestende ongeluk weer in elkaar zetten, en in de zwart-wit collage waarmee een bezoek aan New York wordt neergezet.

Het zijn de uitzonderingen tussen een overdaad aan algemene feiten. Frida heeft diep geleden en dapper gevochten, het charisma van Diego Rivera overweldigde iedereen en Trotski was een groot man.

Wie dat niet weet, hoeft ook niet te gaan kijken, want voor de film zijn het premissen; Frida is gemaakt vanuit de gedachte dat alleen het noemen van Rivera's naam en een paar beelden van de stervende kunstenares voldoende zijn om alle bijbehorende associaties en emoties op te roepen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden