Kaaiman

De Kaaiman-eilanden: Somerset Maugham, Graham Greene, die sfeer. Een lome, drukkende namiddag, aan het plafond wiekt de ventilator, een bediende in wit uniform fluistert of er ijs in moet en op de rotan bank zit een bloedmooie vrouw – ze glimlacht mysterieus en steekt een Egyptische sigaret op; vermoedelijk verveelt...

Er hangt dreiging in de lucht van verboden erotiek en liederlijke dronkenschap. Van tropenkolder, gele koorts, verlies en verraad. Het eind van het imperium is nabij, de vrouw kan spionne zijn, of hoer, of beide.

Grand Cayman, Little Cayman, Cayman Brac – het Schateiland van Robert Louis Stevenson.

Ach, de Kaaiman-eilanden.

Niet dat ik er direct naar toe wil – reizen slaat je illusies aan gruzelementen – maar het is mooi dat er oorden als de Kaaiman-eilanden bestaan, ergens, ver weg, buiten de territoriale wateren van het alledaagse. Misschien bestaan het niet eens, de Kaaiman-eilanden, en is het niet meer dan een decor voor romanschrijvers en een fata morgana.

Kaaiman-eilanden, belastingparadijs. Belastingparadijzen zijn altijd eilanden. Maagdeneilanden, Bermuda, de Bahama’s: geografische bankkluizen waar de fortuinen buiten het zicht van de hebberige staat kunnen worden opgeborgen. Kelders van roofridders, schatkamers van het vrije jongens-kapitaal, reservaten van gesjacher.

Flinke zee ertussen met haaien erin, klaar. En dan niet naar de Shetland-eilanden of Nova Zembla, maar naar een eiland waar zon en dure cocktails je herinneren aan de droom waarmee al het betere graaiwerk uiteindelijk is begonnen.

Zelfs in The Firm van John Grisham zijn de Kaaiman-eilanden nog oké. Linke soep, geniale gewetenloze advocaten, moord en doodslag, maar uiteindelijk toch de zege van het goede en het definitieve geluk van een cocktail op het strand van Grand Cayman.

‘Philips-panden naar Kaaiman’, stond er vrijdag in de Volkskrant. Dat valt je dan wel even rauw op je dak. Elke illusie kapot. Regen en storm, lauwe koffie en krulspelden. Heel Buitenveldert en Amsterdam-West naar Kaaiman – dat eilanden past er inderdaad niet meer achter.

Kaaiman, dat is het opeens. Kaal en koud en taai. Een modderige kaap op Groenland, vergeven van de muggen en messentrekkers. Verbanningsoord voor het ergste uitschot, zuipers van eigen stook uit groezelige portiekflats.

Op één dag veranderden een rits Amsterdamse flats, twee kantoorgebouwen en kantoren in Utrecht vier keer van eigenaar. Fortis betaalde ’s middags 400 miljoen voor een ‘stapel stenen’ die ’s ochtends nog 384 miljoen had gekost en waaruit intussen ook nog voor 196 miljoen aan vastgoed was geript. Kijk je opeens toch met andere ogen naar de premies van je Fortis-verzekeringen.

De Amerikaanse senator Carl Levin stelde in 2006 voor om voortaan elke transactie via een belastingparadijs als bedrog te beschouwen en te vervolgen.

Doen, ik wil mijn illusie terug, vanonder een stapel stenen uit Buitenveldert en hopen Brabantse hebzucht.

Ze staat traag op. De barometer staat op ‘hurricane’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden