Juxtapose ****

Het duo schakelt scherp van poeslief naar hardvochtig.

Gelakte teennagels, ingesnoerde taille, witte handschoentjes en een voile over het dophoedje. De danseressen Cecilia Moisio en Erin Harty openen het nieuwe duet Juxtapose als twee bevallige jaren vijftig zangeressen. Met gestifte en getuite lippen zingen ze de beroemde hit Two Little Girls from Little Rock van Marilyn Monroe en Jane Russell, uit 1953.


Later zullen ze het liedje tot irriterends toe playbacken, om het publiek in te wrijven hoe schuldig zo'n filmhitje is aan de onbereikbare rolmodellen die vrouwen worden voorgeschoteld. Bij voorkeur, zo zeggen de dames, moet een vrouw sexy, blond, naïef en lustobject zijn, en tegelijkertijd sterk, slim, mannelijk, ondernemend en wereldwijs. En als het even kan een keukenprinses. Een onmogelijke, paradoxale opdracht, die veel meiden en vrouwen parten speelt.


Het zijn deze opgedrongen vrouwbeelden waartegen het duo zich fel verzet in Juxtapose. Zelf danste Moisio na haar dansopleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten Amsterdam lange tijd bij choreografe Krisztina de Châtel en collega Ann Van den Broek. Daar leerde ze haar gespierde lichaam voorbij grenzen te pushen.


Nu ontwikkelt ze zich gestaag als choreografe, onder de hoede van Dansmakers Amsterdam. En hoewel haar thema's en bewegingstaal nog enigszins in het verlengde liggen van haar leermeester Van den Broek - ongezouten omgang met vrouwenvlees - is Moisio zeker iemand om in de gaten te houden: ze mengt harde performance met vrolijke musicaldans en een fysieke krachttoer met sarcastische (zelf)spot.


In Juxtapose becommentarieert ze met haar krachtige evenknie Harty allereerst de vrouwbeelden zelf. De dames combineren een sexy striptease met het speels mengen van meel en eieren. Ze grossieren in dubbelzinnigheden: ze eten een banaan, slurpen melk en rammelen met een eitje ter hoogte van de baarmoeder.


Even zo goed becommentariëren ze het protest ertegen. Terwijl ze hun jurkjes en jarretels verwisselen voor losse shirts, zwalken ze met protestborden over het podium (met zielige slogans als 'Vrouwen hebben ook zielen'). De jaren zeventig hebben weinig opgeleverd, willen ze maar zeggen. Het duo schakelt scherp van poeslieve performance naar hardvochtig 'vallen en opstaan'.


Wel staan ze erg in de afvuurstand. Moisio en Harty gooien geregeld met gevoel voor show toeschouwers schalkse verwijten voor de voeten, maar echte interactie durven de dames (nog) niet aan. Voordat iemand kan reageren gaan ze al weer verder met hun spervuur, gericht tegen de perfectie. Juxtapose laat zien hoe vrouwen zich laten regeren door ideaalbeelden. Maar hoe daaraan te ontsnappen? Daarover graag een vervolg.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden