Jungle: 'The Strokes of Stephen Stills, we vonden alles spannend'

Eind vorig jaar waren er ineens twee singles met opvallende clips en bijzondere muziek. Maar wie of wat was Jungle? Nu treden de twee Londense vrienden die de band begonnen uit anonimiteit. 'We zijn twee onopvallende lads.'

De jongens van Jungle Beeld Dan Wilton

Het was er stampvol, half januari dit jaar in het Groningse Simplon. De Britse band Jungle zou er een van zijn eerste optredens verzorgen en had daar het Europese showcasefestival Eurosonic voor uitgekozen. Ieder jaar kent Eurosonic wel zo'n attractie waarop alle boekers, festivalbazen agenten en andere muziekprofessionals hun zinnen hebben gezet. Franz Ferdinand, The xx en James Blake gingen Jungle voor. Het verschil was alleen dat de ingewijden toen in elk geval wisten wie er op het podium zou verschijnen.

Dit keer lag dat anders. Van Jungle was nagenoeg nog niks bekend. Er waren sinds eind 2013 twee singles, Platoon en The Heat, waarvan allereerst de videoclips de aandacht trokken. Platoon, met die piepjonge alleen dansende breakdanseres en The Heat, met die twee zwarte rolschaatsers in groene trainingspakken. Maar ook de muziek bleek bijzonder. Alsof een halve eeuw zwarte dansmuziek door elkaar was gehusseld. Je hoorde trage, naar hiphop neigende beats, knisperende discogitaren en een diepe funkbas. Alsof werk van George Clinton en James Brown door het soundsystem van Massive Attack was gehaald.

Onder een laag van sinister klinkende synths lag daar steeds een vrolijk wiegend orgeltje. En dan: lage stemmen die gedubbeld leken met daarboven kopstemmen die de nodige accenten aanbrachten.

Jungle swingde meteen, maar nooit uitbundig. De muziek klonk soms duister, maar bleef altijd ademen. Er leek met bekende bouwstenen iets nieuws en fris te zijn gemaakt .

Maar door wie? Wie zaten erachter Jungle? Waren het de twee jongens in trainingspak? Zij waren te zien op de schaarse publiciteitsfoto's. Maar toen de band in Groningen op het podium verscheen, stonden ze niet tussen de zeven muzikanten die zich als Jungle presenteerden.

Wat we zagen, waren vrij jonge, vooral blanke muzikanten, van wie er minstens twee goed konden zingen. Jungle speelde een broeierige funkset, die goed aansloot bij de muziek die de band vooruit was gesneld.

Het resultaat was een enorme reeks boekingen op de internationaal belangrijkste festivals. De band was in Nederland in april al te zien op Rotterdamse Motel Mozaïque en stond een maand later in Paradiso op London Calling.

Jungle in Londen Beeld ANP

Twee vrienden
'Ja, we hebben hier inmiddels vaker gespeeld dan in ons eigen Londen', zegt een mid-twintiger met een zwarte paardenstaart die zich tijdens een promotiebezoek voorstelt als J. Het cordon van geheimzinnigheid rond Jungle is inmiddels verbroken. Het is duidelijk dat de kern van de band gevormd wordt door twee vrienden uit het Londense Shepherd's Bush, die zichzelf en elkaar 'J' en 'T' noemen, maar Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland schijnen te heten.

Het was, zo zeggen ze met nadruk, nooit de bedoeling zo'n mysterie rond Jungle te creëren. Maar het kwam ze eigenlijk wel goed uit.

J: 'We wisten al snel dat we niet zelf op de voorgrond wilden treden, maar de muziek het werk wilden laten doen. Dat lijkt geheel tegen de huidige tijdgeest in te gaan, waarin iedereen alles van iedereen lijkt te weten. Aan de andere kant, kijk eens naar Daft Punk, die verstoppen zich ook achter maskers met de boodschap: het gaat niet om ons, maar om de muziek die we maken.'

T: 'We hadden natuurlijk wel een plan. Clips maken waarop we zelf niet te zien waren, hoorden daarbij. Dat meisje van 6, die fly-girl Terra heet, en die twee skaters trokken meteen alle aandacht.'

J: 'We hadden publiciteitsfoto's nodig, precies toen we met die twee jongens de clip maakten. Leek ons wel lollig hen voor die foto's te gebruiken. Ook een duo, haha.'

T: 'Maar als wij zo goed konden skaten en ook nog deze muziek konden maken, dan waren we allang supersterren geweest hoor. Wij zijn echter twee onopvallende lads die het liefst anoniem blijven, maar we moeten het ook niet overdrijven.'

Obsessief
Twee gewone jongens, twee multi-instrumentalisten die elkaar al sinds hun 10de kennen en samen niet alleen obsessief naar allerlei soorten popmuziek begonnen te luisteren, maar die ook snel zelf wilden gaan maken.

Josh, zoals we hem inmiddels mogen noemen, is de wat vlottere prater, terwijl Tom hem vaak aanvult en een beetje bijstuurt.

Josh: 'We woonden naast elkaar en begonnen elkaar al snel de loef af te steken. Zo van: deze plaat van Curtis Mayfield ken je vast niet, moet je eens luisteren.'

Tom: 'Kwam ik met System Of A Down, had hij weer de Beach Boys. En dan waren er nog klasgenootjes die zelf al instrumenten hadden. Alles draaide eigenlijk om muziek.'

Keyboards, gitaar, percussie: Josh en Tom bekwaamden zich in alles. Met vrienden speelden ze eerst in 'onbeduidende indie-bandjes', en gingen kijken in de fameuze concertzaal Shepherd's Bush Empire, die vlakbij was.

Josh: 'Of het nou de Strokes waren of Stephen Stills, we vonden alles spannend en er was altijd wel iemand die ons naar binnen loodste.'

Kijken en luisteren bleek leerzaam, maar het leukste was toch vooral zelf muziek maken. De twee trokken dagelijks op 'alsof we broers waren', aldus Tom, 'en we werden steeds competitiever. Dan maakte ik iets en was ik de hele nacht zenuwachtig wat Josh ervan zou vinden, en andersom.'

Ze stopten vooral veel tijd in het zingen. De een laag en de ander met een kopstem eroverheen en dan de ander weer. Josh: 'En dan nog al die lagen over elkaar leggen, dat geeft een prachtig effect, we voelden dat we bij een sound uitkwamen die nieuw was, dat wilden we verder uitbouwen.' Vreemde stemmen, zompige orgels, en altijd een lome, maar nadrukkelijke groove, dat typeert volgens de heren Jungle.

Climax
Het titelloze debuutalbum ligt sinds een maandje in de winkels. De meeste nummers klinken als een variatie op de bestaande singles Platoon en Heat (waar zich een paar maanden geleden ook nog het sterke, iets vlottere Busy Earnin' bij voegde).

Nergens voert het album naar een climax, de liedjes blijven veelal in een zelfde tempo hangen. Iets wat meteen onderkend wordt: Josh: 'Ja, het is geen plaat met euforische dansmuziek, maar meer eentje met een lome post-party sfeer, daar houden we zelf erg van. Het bouwen van onderhuidse spanning. Maar ik weet dat anderen dat juist weer saai noemen.'

Tom: 'Dat broeierige geluid, het lage tempo en de vreemde vervormd klinkende stemmen hoorden we tijdens het werken aan ons album eigenlijk nergens zo, behalve misschien bij The Child Of Lov, echt heel toevallig.'

Toevallig, omdat de mannen van Jungle The Child Of Lov nooit ontmoet hebben maar gelijktijdig werkten aan hun platen met toch diverse muzikale overeenkomsten.

Achter The Child Of Lov zat de Nederlander Martijn Teerlinck, die in december vorig jaar op 26-jarige leeftijd overleed. Terug naar Simplon in januari van dit jaar. Daar leek Tom het nummer Drops zacht murmelend op te dragen aan The Child Of Lov.

'Klopt, we waren behoorlijk aangedaan door Martijns dood, niet alleen omdat we zijn muziek zo bijzonder vonden en verwantschap hoorden, maar ook omdat we vernamen dat zijn laatste bericht op Twitter over ons ging.

'This band JUNGLE is the shit', luidde de tweet. Josh en Tom zijn er nog altijd een beetje beduusd over. Josh: 'Ergens voelden we dat er een soort connectie was. We hoorden die plaat en dachten gelijk: hé, eindelijk, een gelijkgestemde. Ergens denk ik ook dat onze wegen elkaar gekruist zouden hebben.'

Tom: 'The Child Of Lov werkte met Damon Albarn, wij zitten nu op het label XL van Richard Russell die weer de muzikale kompaan van Albarn is. O, wat had daar voor moois uit kunnen komen.'

Tsja, besluit Josh grinnikend, 'nu komt het allemaal op ons aan. Je hebt gitaarbands, hiphop- en technoacts en ergens daartussen bevindt zich Jungle, de niet meer zo anonieme gastjes die alles beter weten en anders willen doen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden