Column

'Juncker heeft de uitstraling van een garnaal, een garnaal is oranje, alles is oranje'

Oranje doet buiten het WK pijn aan je ogen, beter in het normale leven die kleur te vermijden, schrijft Lidy Nicolasen. 'Ook zonder de WK-vlaggetjes of tompouces en andere speciaal gefabriceerde ongein, barst het alledaagse straatbeeld van het oranje.'

Beeld anp

Op zondag 7 juli 1974 zat ik in de kantine van een jongerencamping op Jersey. Wie geen plaats meer had op de ouderwetse schoolbankjes, zat op de grond of hing tegen de muur en we keken naar een tv op een tafel voor in het lokaal. Je kon niet zien waar we vandaan kwamen of voor wie we waren. Toen Nederland na een minuut scoorde, sprong iedereen op. Toen Duitsland na 20 minuten scoorde, schoten twee jongens vooraan juichend omhoog. Iemand zei 'Shut up' en ze gingen snel zitten. Zwijgend verlieten we na het laatste fluitsignaal het lokaal.

Op vrijdag 13 juni 2014 zat ik op het plein van een Italiaans bergdorp. Ik keek naar het ene scherm en had zicht op de kijkers van het andere. Aan de overkant gingen ze gekleed in oranje. De uitbater van het café daar deelde oranje brillen uit. Een grote man in het midden kauwde onafgebroken, streek zenuwachtig met platte handen zijn haren naar achteren om daarna zijn armen te kruisen op zijn buik. Toen Oranje scoorde, staakte hij het kauwen.

Op maandag 23 juni 2014 fietsten jongens en meisjes uit alle windrichtingen me haastig voorbij naar een hippe tent met een breed terras annex strand op een voormalig fabrieksterrein. Het liep tegen zessen. Ze gingen in oranje. Geen juichpakken maar het oranje van het subtielere soort: een t-shirt onder een jasje, een nonchalant afhangende bretel, een ketting, een haarspeld, sokken, veters, stola's natuurlijk, een onderrok, zadeldekjes en een net niet aan het oog onttrokken jarretel.

Alles is oranje
Juncker heeft de uitstraling van een garnaal. Een garnaal is oranje. Jetta's wortels uit de moestuin zijn oranje. Alles is oranje, zong het in mijn hoofd toen ik verder fietste. Ook zonder de WK-vlaggetjes of tompouces en andere speciaal gefabriceerde ongein, barstte het alledaagse straatbeeld van het oranje. Postbussen, straatwerkers, knipperlichten, reclameborden, logo's, daken, Afrikaantjes, baksteen, aanplakborden, afdekplastic, bloempotten, sofa's...huh, wat zei ik, sofa's?

Ik kneep in de remmen en belandde bijna op schoot van de drinkenbroers uit de buurt die hun luizige verzamelplek in het oranje hadden gehuld. Onder de met oranje leeuw versierde boomstam stonden oranje zitelementen, die ze vlakbij van straat hadden geplukt. Overtollig en gedateerd kantoormeubilair. Oranje doet buiten het WK pijn aan je ogen, beter in het normale leven die kleur te vermijden. De drinkenbroers zagen en grauw en vies uit. Ze lachten, hieven hun blikjes op oranje en scholden op Louis van Gaal. Ik maakte aantekeningen in mijn schrijfblok met oranje voorkant.

Toen ik de volgende dag terugkeerde om een foto te maken, zat er een vrouw met een boodschappenkarretje. De mannen zijn nog niet wakker, wist ze. Het is een fijne plek, vertelde ze, vroeger zat de hele buurt er. Nu niet meer. Met dronken zwervers valt geen stom woord te wisselen. Ze was op de gemeentebank gaan zitten, niet op de oranje stoelen. Er zijn buurtgenoten die mopperden dat ze er niet meer door konden. Zij niet. 'Lopen ze toch een beetje om', zei ze en ze stond op om mij de foto te laten maken. Het miezerde een beetje.

Ergens moet ik nog een oranje trainingsjack hebben liggen.

Lidy Nicolasen is verslaggeefster van de Volkskrant. Ze schrijft wekelijks een column voor Volkskrant.nl.

De oranje verzamelplek van de drinkenbroers. Beeld Lidy Nicolasen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden