los uit de lockdowndeel 5 (slot)

‘Jullie hebben de primeur!’ Gevormd tijdens de lockdown spelen ze eindelijk live, onder de carport

Langzaam gaat Nederland van het slot. Waar hebben we naar uitgekeken? Aflevering 5 (slot): muziek, samen maken en meemaken.

De band Four Eyed Faces treedt in Aalten voor het eerst op.   Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant
De band Four Eyed Faces treedt in Aalten voor het eerst op.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

‘Jullie hebben de primeur: we hebben nog nooit samengespeeld’, zegt zanger-gitarist Stef Woestenenk van de Four Eyed Faces. Het vijftienkoppige publiek zit vanavond op acht tuinstoelen en twee opklapbanken – keurig op één bierfles afstand. ‘Onze liedjes kunnen jullie nog niet meezingen, maar misschien gaan we dit wel vaker doen.’

Keep on rockin’’ sloot Herman Hartman zijn uitnodiging af. Daar had hij, in de geest van Neil Young, best ‘in the free world’ aan kunnen toevoegen. Want eindelijk staat het lockdown-trio Four Eyed Faces vrij, samen en in levenden lijve op te treden. Bij Hartman onder de carport nog wel, in Aalten.

‘Eindelijk weer live muziek!’, schreef de 69-jarige muzikale omnivoor. Normaal gesproken bezoekt Hartman misschien wel honderd concerten per jaar. Van het Concertgebouworkest tot de blues in Grolloo. Vaak de grens over het Ruhrgebied in, soms naar ‘het Westen’ voor een band van naam en faam. Dat hij Eric Clapton gaat zien in de Ziggo Dome vindt hij eigenlijk niks, zo’n anonieme hal. ‘Maar vorige keer ging ik voor hem naar Berlijn. En als Clapton komt, ga je.’

Dat viel dus allemaal weg. ‘Het was verschrikkelijk saai.’

Muziekvrienden

Livemuziek is een beleving, zeker in goed gezelschap, zoals nu op het parkeerplaatsje bijeen. Allemaal muziekvrienden, met Herman op de eerste rang naast de bus van Prinsen Tegelwerken, het hoofd en de rechtervoet op en neer bewegend op de maat van de lockdown-hymne van de Four Eyed Faces.

All of our tomorrows / all our yesterdays.’

Als we tijdens de lockdown iets gemist hebben, afgaande op de reacties op deze rubriek, dan is het muziek. In het bijzonder: muziek maken of meemaken met anderen. De hervatte zangles, de hereniging van het saxofoonkwartet, orkest Klaarwakker uit Breda, de studentenbigbang en het Operakoor uit Utrecht, de repetitie van het Fries Kamerorkest. Harmonie, samenspel – de metafoor had geen dichter nodig.

Er werd wel wat geïmproviseerd, via Zoom. Maar echt swingen deed het niet.

De muziek moet door

Behalve in de Achterhoek. Daar zag gitarist Paul Diersen ook hoe de pandemie een streep zette door alle optredens. Maar nam hij zich voor: de muziek moet door. Hij begon wat te pielen, nam wat op. Een rifje, wat akkoorden, soms iets dat al op een liedje leek. En toen appte hij Stef Woestenenk en drummer Mike Visser of ze wilden aanhaken. ‘We deden wat wél kon.’

De gesloten wereld zette de creatieve luiken open. In digitale tijden gingen de sporen heen en weer. Opnamen maakten ze maximaal in tweetallen. De songs beklijfden. Maar de studio induiken is duur. Een crowdfundingsactie, 113 donaties en 3.364 euro verder was er een plaat met twaalf nummers (One, Two, Three, Four) van een band die nog nooit écht samenspeelde.

Een van de gulste gevers was Herman Hartman, de man die zelf nooit verder kwam dan mondharmonica, maar er in 1970 al wel bij was in Kralingen. Daarom rocken ze nu akoestisch bij hem op de stoep. Als alternatieve albumpresentatie. Als een ode aan de muziek zelf misschien ook wel.

Over de schutting wordt na afloop een volgend concert geboekt. En Herman? Die zat vanmorgen vroeg alweer achter zijn computer, voor kaartjes voor Blackberry Smoke.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden