'Jullie dienst zit er zeker zo op?'

Vier maanden zijn er inmiddels overheen. Genoeg tijd, zou je denken, om het beloofde proces-verbaal in de bus te krijgen....

Fred de Vries

'Voor de statistieken', mompelde ik die bewuste avond bij het loket van de spoorwegpolitie op Rotterdam CS. Het was 23.30 uur. Ik kwam terug van een eetafspraak met een vriend uit Utrecht. Hij was met de trein naar Rotterdam CS gekomen, ik op de fiets. Een groene mountainbike van het merk Giant. 'Met een pinggggg-bel', vertelde ik de politie in een poging het ijs te breken.

Ik had de fiets achter het station gezet, met een kettingslot vastgezet aan een 'daartoe bestemde' paal. Doe je dat niet, dan haalt de politie van het Oude Noorden hem zelf weg. Dieven hadden de fiets al eens eerder proberen te stelen door het slot een paar slagen te draaien. Het in blauw plastic verpakte metaal oogde sindsdien wat verwrongen, maar bleek meer dan deugdelijk.

Zo niet deze keer. Waar ik eerder die avond de fiets had neergezet, lagen nu wat resten blauw slot. Het was met een tang doorgeknipt. Bij de fietsenrekken liep een man speurend rond. Net als ik, maar dan anders. Een yin en yang van gestolen waar vormden we.

Een dienstdoende agent kwam aanlopen toen ik enkele minuten later tegen het glas van het kantoor klopte. Een gestolen fiets? Uiteindelijk maakte hij de deur open en leidde me naar een kantoortje. Hij keek nadrukkelijk op de klok, startte een oude computer en begon met het vragenlijstje: naam, adres, postcode, telefoon, wat, waar, hoe laat, bijzonderheden.

Braaf somde ik het rijtje op. 'Voor de statistieken hoor', zei ik nogmaals. 'Want ik weet ook wel dat ik die fiets nooit meer terug zal zien.'

De agent trok met zijn mond.

Op het moment dat hij de gegevens wilde opslaan, viel de computer uit. Een blanco formulier lichtte na enkele seconden weer vrolijk op. De agent zuchtte, wierp een blik op de klok en keek vervolgens naar mij.

'Jullie dienst zit er zeker zo op?', schatte ik.

'Ja', antwoordde de agent. 'Weet u wat. Ik noteer uw gegevens even op een papiertje en dan voer ik het morgen in de computer in.'

Snel gingen we het rijtje opnieuw langs. 'Met een pinggggg-bel', zei ik nogmaals toen de bijzonderheden ter sprake kwamen. De man knikte. 'Dit weekeinde hebt u het proces-verbaal thuis', beloofde hij.

Vier maanden zijn er inmiddels verstreken. Mijn fiets heeft zelfs de statistieken niet gehaald.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden