Julio Iglesias: bard van Roemeense patsers

Lezers die de Spaanse zanger Julio Iglesias een warm hart toedragen, moeten deze column even overslaan. Wat het meest aan mijn Iglesias-afkeer ten grondslag ligt, weet ik niet precies: de zonnebankbruine kerel zelf met zijn in mijn optiek valse blik, zijn muziek waarin allerhande gevoelens zo duidelijk worden geveinsd (zo...

Olaf Tempelman

Samengevat: de wereld van de Roemeense nouveaux riches.

Lezers die tegenwerpen dat Roemenië (of een ander ex-communistisch land) op deze soort allerminst het alleenrecht heeft, geef ik meteen gelijk. Toen ik nog in Nederland woonde, had je daar Hans Breukhoven, Harry Mens en een stel anderen.

In ex-communistische dictaturen komt deze soort echter beduidend meer voor. Een kenmerk van dictaturen is dat er bijna altijd een flinke klasse profiteurs ontstaat met een netwerk van relaties – een netwerk dat van pas kan komen als de dictaturen instorten. Zo maakte in het Roemenië van de jaren negentig een ‘verdorven klasse’ opgang die zich met behulp van sluwe transacties in een mum van tijd een fortuin verwierf. Om zich vervolgens over te geven aan een levensstijl die daarvoor alleen voor de dictator en zijn intimi was weggelegd.

Officieel statistisch materiaal betreffende de omvang van deze klasse kan ik niet overhandigen. Een ‘pseudostatistische indicator’ heb ik wel: Julio Iglesias.

Op 25 juli treedt hij op in Boekarest. Prijzen voor de kaartjes beginnen bij een eurotje of honderd. En toch vliegen ze weg. Dat mag opvallend heten in een land waar vierhonderd euro geldt als een behoorlijk maandsalaris en waar een aanzienlijk deel van de bevolking moet rondkomen van veel minder.

George Michael en Elton John stonden in Boekarest vanwege te pittig geprijsde toegangskaarten voor driekwart lege zalen. Julio hoeft daar niet bang voor te zijn.

Voor hem laten de nouveaux riches de limousines uitrukken en mogen hun bimbo’s een nieuwe avondtoilet aanschaffen.

De muziek van Iglesias is de soundtrack van het bestaan van lieden die hun fortuin niet hebben vergaard door te werken en die derhalve wat makkelijker verkwisten dan calvinistische zwoegers. Er is geen artiest die ik vaker heb horen opklinken uit limousineramen, speakers op kitschterrassen en casino’s dan Julio I.

Een groot schaamtegevoel is doorgaans geen kenmerk van nouveaux riches. Tegenwoordig heb je er hier ook een stel dat zich à la Patty Brard en Adam Curry constant laat filmen. Ik heb, geloof ik, geen last van een al te calvinistische inborst. Echter: bij het aanschouwen van de luxe en wansmaak die in dit realityprogramma voorbijkomt, schreeuwt de calvinist in mij om ingrijpen.

Een van de nieuwe rijken die zich constant laat filmen is de ‘Securitate-miljonair’ Irinel Columbeanu, een kereltje van 1.65 meter dat zich meestal hult in witte pakken met gouden glansdassen. Hij heeft een 18-jarig ding van 1.80 meter aan de haak geslagen: Monica, afkomstig uit de Roemeense provinciestad Bacau. Het lengteverschil tussen de twee wordt nog geaccentueerd door Monica’s naaldhakken. Op de kitschparties die ze aflopen, valt schokkend vaak Iglesias te horen. Het kan ook dat zijn repertoire op een podium wordt vertolkt door een lokale imitator. U raadt ook vast wel naar wie Irinel en Monica in hun witte Bentley luisteren.

Ze zullen erbij zijn, op 25 juli, als Iglesias in Boekarest een publiek van patsers in vervoering gaat brengen.

Olaf Tempelman

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden