Juliana, hoe was ze?

Op lakschoenen door de berenstront, haar hondje dat koekjes pikte. Vrijwel iedereen die Juliana heeft ontmoet, kent wel een anekdote en denkt met sympathie aan haar terug....

Cees Faseur, Wilhelmina-biograaf: 'Zij was de oma van Nederland. Dat kwam doordat ze zo veel leek op iedereens tante.'

Max van der Stoel, oud-minister van Buitenlandse Zaken: 'Tijdens de Molukse gijzelingsacties onderbrak Den Uyl het crisisberaad 's avonds.

'Hij zei dat hij Juliana moest bellen. Die wilde dagelijks op de hoogte worden gesteld. Meer dan een staatshoofd was zij een landsmoeder.'Rabbijn Awraham Soetendorp:

'Zij wist te houden van God door te houden van mensen.'

Dick Passchier, versloeg voor de radio het defilij Soestdijk:

'Het is alsof mijn grootmoeder is overleden. Zij was warm en meelevend, maar kon ook kritiek leveren. Zij vond het vreselijk als mensen achteruit de trap af gingen. Dan riep ze: draait u zich toch om. Ze was doodsbang dat iemand een heup zou breken.'

Acteur en tv-presentator Jos Brink, ontmoette Juliana meermaals: 'Heel leuk was een bezoek aan het circus. Toen zijn we samen de stallen in gegaan. Iedereen was in rep en roer want ze waren haar kwijt. Met haar lakschoenen liep ze door de stront van de beren heen.'

Piet de Jong, oud-premier: 'Ze informeerde praktisch nooit naar zaken als de NAVO of de strijdkrachten, weleens naar het buitenlandse beleid. Maar het welzijn had toch prioriteit. Zij was sociaal echt erg bewogen, het was ook een lieve, zorgzame vrouw.'

Hilda Verwey-Jonker, studiegenote: 'Zij heeft mij weleens verteld dat als ze geen koningin had hoeven te worden, ze sociaal werkster was geworden.'

Schrijver Harry Mulisch: 'Ik ontmoette haar een keer privet een groepje mensen. Het gesprek kwam op roken, zij rookte flink. Ik zei dat het belangrijk is dat je de rook ziet, anders proef je niets. Zij geloofde er niks van en we namen de proef op de som. Ik deed haar een blinddoek om. Freddy Heineken stak een sigaret op en stopte die in haar mond en daarna eentje die niet brandde. Mijn theorie kwam niet helemaal uit. Zij hield wel van spelletjes.'

Wim Duisenberg, oud-minister van Financi 'Eens per kwartaal moest ik verslag uitbrengen, maar die gesprekken gingen heel moeizaam. Financiwas niet haar grootste hobby. Van een oud-collega kreeg ik het advies om gewoon te blijven praten. Dat heb ik de volgende keer gedaan. Toen zonk ze gelukzalig achterover.'Johan Cruijff, werd na het winnen van de Europacup ontvangen op paleis Soestdijk: 'Nederland had in de jaren zestig en zeventigeen geweldige uitstraling en daar was zij de vaandeldrager van.'

Piet de Jong: 'Zij had een nogal ingewikkeld karakter. Soms kwam haar Anna Paulownabloed boven, zo noemden wij dat, naar haar Russische voorouder. Het was een beetje een merkwaardige mengeling, dat karakter: lief en zorgzaam en dan opeens driftig.'

Hans Wiegel, oud-minister van Binnenlandse Zaken: 'Zij kon ernstig kijkend kleine grapjes maken, waardoor een bezoek over belangrijke staatszaken toch leuk werd. Zij had een Egyptisch hondje. Het blafte niet, maar keek wel heel vervaarlijk. Toen ik een keer bij de koningin was, pakte dat hondje een koekje van de schaal en liet dat op de grond vallen. Ik keek naar dat koekje en dacht: wat zal ik doen? Toen zei Juliana: meneer Wiegel, zou u dat koekje weer op de schaal willen leggen? Dat is voor de volgende bezoeker.'

Freek en Katy Bischoff van Heemskerck, respectievelijk voormalig stalmeester en dame du palais: 'Wij zijn doodongelukkig, maar gelukkig voor prinses Juliana dat aan haar leven op natuurlijke wijze een einde is gekomen. We bewaren niets dan de dierbaarste herinneringen aan haar. Alle reizen die zo gezellig waren, de sfeer die zij maakte, de vriendelijkheid die zij uitstraalde. Ons is wel verweten dat wij te lief en te warm waren, maar dat paste toch heel erg bij die periode. Voor haar tijd is koningin Juliana zeer waardevol geweest.' Hans Gualthe van Weezel, ambassadeur in Luxemburg:

'Mijn vader is 18 jaar hoofdcommissaris in Den Haag geweest.

Hij reed tijdens Prinsjesdag voor aan de koninklijke stoet. Daardoor heb ik de entourage van Juliana en Bernhard goed gekend. Mijn ouders waren verzot op hen. Mijn waardering voor koningin Beatrix is niet minder, maar de hofhouding rond Juliana was grote familie. Misschien minder effici, maar het vorstenhuis was toen heel gezellig. Zij was een koningin uit duizenden.'

Wim Duisenberg: 'Toen ik een keer verslag uitbracht, vroeg ze me: hoe gaat het met de belastingvrije voet? Ik zei: heel goed. Daarna was het stil. Toen vroeg ze: wat is eigenlijk een belastingvrije voet? Dat heb ik op een papiertje getekend. Ze begreep het heel goed. Oh, wat ben ik blij dat ik dat nu weet, zei ze. Ik frommelde het papiertje in elkaar en gooide het in de prullenbak. Zij haalde het eruit, streek het glad en zei: nee, dit is belangrijk, dit wil ik bewaren.'

Willem Oltmans, journalist:

'Voor mij was Juliana de laatste echte Oranje. Ook al kwam ze in een V & D-jurkje uit de helikopter zetten, je zag toch van een kilometer afstand dat ze een koningin was.'

Koningin Juliana in haar kersttoespraak van 1962: 'Pas met de dood ontlaadt zich de spanning en daar wacht ons het volmaakte, wat de prijs is waarnaar ieder leven hunkert.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden