Julia te amechtig, Romeo te cool

Romeo en Julia..

Den Haag Een zwaar aangezet liefdesdrama met Italiaanse operamuziek? Een hip, streetwise liefdessetje dat lak heeft aan ouders en conventies? Een uit de hand gelopen conflict tussen twee rivaliserende straatbendes? Of toch maar die multicultivariant met een Turkse Romeo en een blanke Julia (of andersom)? Iedere regisseur die vandaag de dag Shakespeares Romeo en Julia ter hand neemt, zal hoe dan ook voor een thema moeten kiezen.

Johan Doesburg kiest in zijn regie bij het Nationale Toneel voor een mengelmoes van alles, en nog wat. Op zichzelf kan dat, want het stuk is open van structuur en biedt vele ontsnappingsmogelijkheden. Maar of die aanpak tot een mooie eenheid van vorm en inhoud leidt, valt te betwijfelen.

Doesburg houdt in elk geval van theatraliteit. Hij laat zijn spelers klimmen en klauteren op grote stalen stellages, die op en af worden gereden. Het straatgevecht tussen de Montagues en de Capuletti’s wordt gevoerd met aluminium tuinstoeltjes als wapen en schild. Voortdurend klinkt er opzwepende muziek, het licht is felrood, bleekwit en nachtzwart. De mannen dragen strakke pakken, de vrouwen mantelpakjes of glitterjurken. In een feestscène draagt iedereen buitenissige kostuums en wordt er gedanst op A far l’amore comincia tu van Rafaella Carra en Crucified van Army of Lovers.

Waar Doesburg vooral voor kiest, is humor. Of liever: een bijna kolderieke aanpak. Dat betekent dat Jochum ten Haaf van Benvolio (Romeo’s neef) een stotterend clowntje maakt, en dat Julia’s voedster (belangrijke rol: zij stuurt de handelingen vanuit een vrouwelijk perspectief) een enigszins ordinair en volks type is. Actrice Mirjam Stolwijk komt daar overigens zeer goed mee weg, omdat ze die rol fantastisch speelt en net binnen de grens blijft van wat nog leuk is. Ook Jeroen Spitzenberger (Mercutio) is een intelligente komediant – hij speelt strak en scherp, plaatst zijn grappen en grollen fenomenaal.

In de tweede helft van de voorstelling – als de doden gevallen zijn, en de dartele liefde een zwart drama wordt – wreekt zich die vrolijke aanpak. Want hoe krijg je de ellende die dan volgt nog geloofwaardig? Waar eerst om personages werd gelachen, moet er nu worden geleden, en daarvoor is deze Doesburg-U-bocht echt te groot. Dat blijkt bijvoorbeeld uit een klein scènetje waarin Spitzenberger ook even een nichterige priester moet spelen – niet leuk!

Inmiddels is deze Romeo en Julia behoorlijk gaan wringen. Dan wordt weer duidelijk dat, hoe wonderschoon Shakespeares liefdespoëzie ook is, het stuk toch een tamelijk larmoyant slot heeft.

Meeleven is hoe dan ook uitgesloten. Ook al omdat Sophie van Winden (Julia) en Marwan Kenzari (Romeo) weliswaar fraai jongleren met hun tekst, maar niet de diepere lagen ervan aanboren. Ondanks de vele zoenen, kusjes en omhelzingen spettert het niet tussen die twee. Deze Julia is te amechtig, deze Romeo eigenlijk iets te cool. Ze zeggen veel, maar missen zeggingskracht. Dat geldt voor de hele voorstelling, helaas.

Hein Janssen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden