Juiste band in juiste Park

Toen rock 'n' roll begin 2000 weer in de mode raakte, wilden de Britten een bandje dat kon concurreren met die uit de VS. Dat kwam er: The Libertines.

De Britse Libertines was een typisch geval van de juiste band op het juiste moment. We spreken 2001, de Britse gitaarpop die midden jaren negentig dankzij bands als Oasis, Blur en Pulp zo had gefloreerd, leek geïmplodeerd. Gitaarbandjes waren niet zo cool meer; rock 'n' roll leek laag te staan op de prioriteitenlijst van jonge, ambitieuze muzikanten. Drum & bass, hiphop en techno des te hoger.


Toen kwam er uit de Verenigde Staten ineens een nieuwe wind waaien. The Strokes uit New York en The White Stripes uit Detroit sloegen vooral in het Verenigd Koninkrijk aan met hun respectievelijke albums Is This It en White Blood Cells. Rauwe opzwepende gitaarrock, gepresenteerd met een sterk historisch besef.


Vooral de Britten omarmden de muziek van The Strokes (nota bene onder contract van het onafhankelijke Britse label Rough Trade) en The White Stripes. Hier was jaren op gewacht, zo leek het. Gitaarmuziek, even elementair als opwindend. Rock 'n' roll raakte weer in de mode, het was voor de Britten alleen nog wachten op een eigen bandje dat de concurrentie aankon met Amerikaanse voorbeelden.


Daar waren dus ineens The Libertines, de band van gezworen vrienden Pete Doherty en Carl Barât. Beiden zongen en speelden gitaar en beiden schreven ook liedjes. De single What A Waster werd een bescheiden hitje, vooral live maakte de band veel indruk. Hun rock 'n' roll-opvattingen waren veel rommeliger dan die van The Strokes en de White Stripes, maar wat The Libertines veel beter konden, was hun publiek inpalmen. The Libertines gaven hun fans het gevoel dat ze deel uitmaakten van eenzelfde 'gang'. Zij tegen de rest van de wereld. Legendarisch werden de zogeheten guerrillaconcerten. Dat waren door de band een paar uur voor aanvang aangekondigde optredens in (vaak hun eigen) Londense kraakpanden.


The Libertines raakten iets bij de jonge rock 'n' roll-liefhebbers. Het debuutalbum Up The Bracket werd een succes, maar het drugsgebruik van vooral Pete Doherty begon zijn tol te eisen. De relatie tussen de bloedbroeders van weleer kwam onder grote spanning te staan. Doherty's crack- en heroïneverslaving werd gaandeweg ernstiger, de opnamen van het tweede album The Libertines verliepen in 2004 zeer moeizaam. Toen de plaat in augustus verscheen, was Doherty uit de band gezet en stelde Barât in interviews dat hij pas weer kon terugkomen als hij was afgekickt.


The Libertines probeerden het nog even zonder Doherty, maar dat werkte niet. Doherty was inmiddels een nieuwe band begonnen, Babyshambles, en ook Barât had een nieuwe band, Dirty Pretty Things. Geen van beide benaderde het niveau van The Libertines, wier reputatie alleen maar groeiende leek. In 2010 kwamen ze eenmalig weer bij elkaar voor het Britse Reading Festival.


Een vervolg bleef vier jaar uit, tot afgelopen zaterdag, toen de herenigde Libertines optraden voor een zestigduizend koppen tellend publiek in het Londense Hyde Park.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden