Juist na een mooie zege zijn er die lastige vragen voor Valverde

PEYRAGUDES - De ene zondaar is de andere niet. De één kruipt onophoudelijk door het stof en roept dat het zijn schuld was, zijn allergrootste schuld. De ander wil na boetedoening zo snel mogelijk de draad weer oppakken.


De één is Schot David Millar, vorige week vrijdag ritwinnaar in Annonay. De ander is Spanjaard Alejandro Valverde, gisteren ritwinnaar op de col de Peyragudes. Millar hield na afloop van de twaalfde etappe niet op om zijn zege in het licht te plaatsen van een 'schoner' wielrennen. Valverde had het ook over het schone wielrennen, maar dan zonder aanhalingstekens, en hoe fijn het is om daarvan weer deel uit te maken.


Het was bijna pijnlijk om te zien hoe veteraan Valverde donderdag door de mangel werd gehaald voor elke microfoon die voor zijn neus verscheen. Telkens werd hem gevraagd een ferm standpunt in te nemen tegen dopinggebruik in het wielrennen. Met de rug tegen de muur verklaarde Valverde: 'Natuurlijk moet je tegen doping vechten, dat is het wielrennen waard. Maar wat kan ik er meer over zeggen? Mijn schorsing zit er op.'


Het dopingverleden van Alejandro Valverde is dan ook een heel andere dan dat van Millar. Het dopingnetwerk rond de Spaanse arts Fuentes was nog maar net blootgelegd of zijn naam lag al op straat. Dat wil zeggen: de naam van zijn hond lag op straat, zijnde het wachtwoord waaronder Valverde zijn stimulantia zouden zijn geleverd.


Alejandro Valverde bleef echter ontkennen, ook al werd zijn positie steeds penibeler. Eerst belette een schorsing hem deel te nemen aan wedstrijden in Italië, met ingang van 2010 was Valverde twee jaar lang persona non grata in de hele wereld.


Dit seizoen keerde hij dus terug in koers. Al snel was duidelijk dat Valverde tijdens zijn schorsing niet had stilgezeten, maar hij was niet meer de kampioen die voor zijn schorsing grote overwinningen aaneenreeg.


Voor 2010 was hij als tamelijk compleet renner een belangrijke outsider voor de Tourzege, dit jaar was hij niet meer dan outsider onder de outsiders.


Zijn bescheiden illusies beleefden een voortijdig einde bij de valpartijen in de eerste week en het enige dat Valverdes Tour nog kon redden, was een ritoverwinning. Al in het begin van de zeventiende etappe werd duidelijk dat donderdag zijn dag moest worden.


Met de ploegmaats Costa en Plaza meldde Valverde zich meteen aan het front en die hulp bleek hard nodig toen het peloton vaart maakte onder leiding van Nibali's ploeg. Van die minuten voorsprong waren bij de eindstreep slechts 19 seconden over, al moet daarbij aangetekend dat Valverde ook nog tijd verloor bij het missen van een bocht. 'Ik wist dat ze achter me aan het rijden waren, dus ik moest alle risico's nemen.'


Alejandro huilde na afloop van geluk. Hij was gelukkig dat een zo beroerde Tour nog een mooi einde had gekregen en hij was zielsblij na twee jaar in de woestijn terug te zijn in het hart van het peloton. Toen moesten de lastige vragen nog komen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.