Juf

AAF BRANDT CORSTIUS

Niet lang geleden schreef ik over de drie gratitudes die mijn zus elke dag formuleert. Drie dingen waarvoor ze dankbaar is, want zo hoort dat in Amerika, het land waar zij woont - daar moet je dankbaar zijn voor dingen.

De afgelopen week kwam ze om in dingen om dankbaar voor te zijn. Niet alleen omdat ze in Boston woont, waar maandag de aanslag was, maar ook omdat ze om precies te zijn in Watertown woont, waar vrijdag op de de twee terroristenbroers werd gejaagd. En omdat ze toevallig, wat verder nooit voorkomt, een week in Chicago was.

Ja, dan heb je wat om dankbaar voor te zijn. Ten eerste ben je niet omgekomen bij een aanslag. Ten tweede hoef je niet een dag thuis te blijven met je deur op slot, de gordijnen dicht en te weinig eten in je ijskast terwijl het Amerikaanse leger een klopjacht door je buurt houdt. En ten derde heb je gewoon een gezellige week in Chicago gehad.

De vrienden van mijn zus die wel thuis in Watertown waren, hadden ook de nodige gratitudes opgedaan. Ik zag ze dit weekend voorbijkomen op Facebook. Er ging een grat uit naar de FBI, en er was een grat voor chocolade. Toch de dingen die je erdoorheen slepen in tijden van een nationale ramp.

De verkering van mijn zus zat in Watertown en haar beste vriendin ook. De beste vriendin zette haar kind een koptelefoon op als er op straat geschoten werd. 'Mama, waarom mogen we vandaag niet naar buiten?', vroeg het meisje aan haar moeder. 'Omdat vandaag alle straten in de buurt gerepareerd worden', zei de vriendin.

De verkering van mijn zus e-mailde een foto van zijn uitzicht. Hij mocht zijn huis ook niet uit, maar er was genoeg te zien. Een immense tank stond voor het huis van Sue en Angie, zijn overburen. Uit het ronde gat in de bovenkant van de tank stak een soldaat zijn hoofd naar buiten. Vier mannen in pantseroutfits stonden op het stoepje van Sue en Angie. Twee anderen hielden de boel van opzij onder schot. Zo werkten ze alle huizen af.

De oudste terroristenbroer (die met de boksersneus) was inmiddels gevonden, de jongste (die met het intelligente gezichtje) vonden ze na uren in een geparkeerde boot. 'Die jongen lag er al tijden zonder eten of drinken. En hij had een schotwond. En het was heel warm', zei mijn zus door de telefoon. 'Hoe komt zo'n jongen ertoe zoiets te doen?'

In haar stem hoorde ik de juf die ze is, en de zorgen die ze zich kan maken om al haar kinderen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden