Jubelende verslaggever op de Dam: 'Het applaus duurde en duurde maar'

Verslaggever Joost de Vries was vandaag op de Dam, en kon een gevoel van kippenvel niet onderdrukken. Hieronder zijn jubelreportage.

Willem-Alexander legt de eed af. Beeld ap

Ja, het was mooi. Verdorie wat was het mooi. Een volle Dam keek meer dan een uur ademloos naar de inhuldiging van koning Willem-Alexander en smulde ervan. Alles klopte, tot aan het gaapje van prinses Amalia toe.

Het sprookje begon met de aankomst van koninklijke hoogheden uit verre oorden. Een Arabische sjeik met een kromzwaard, Scandinavische prinsen en prinsessen. De ene jurk nog mooier dan de andere. Op het plein klonk 'ooo' en 'aaa'.

En toen kwamen de prinsesjes het paleis uit, gestoken in donkerblauwe jurkjes. Amalia in het midden, aan iedere hand een zusje, prinses Beatrix en prinses Mabel op twee passen daarachter.

Maar de monden vielen pas echt open toen de nieuwe koning en koningin de korte wandeling maakten van paleis naar kerk. Willem-Alexander in de tweehonderd jaar oude hermelijnen mantel, Maxima in een adembenemende blauwe jurk. Ze zweefden richting de Nieuwe Kerk op het applaus van het volk en klaroenstoten van de fanfare.

Bij binnenkomst werd de koning aangekondigd met drie stoten van een staf op de vloer van de kerk. Het Wilhelmus werd ingezet, binnen en buiten zong Nederland samen met de nieuwe koning.

Willem-Alexander ging zitten op zijn troon en sprak. Hij sprak duidelijk, rustig, prettig. Versprak zich slechts één keer. De duizenden mensen op de Dam waren stil wanneer hij sprak en klapten als daar gelegenheid toe was. Bijvoorbeeld dat moment waarin hij zijn moeder bedankte. Het applaus duurde en duurde maar.

De koning sprak over het volk, dat hij er niet zonder kan. Buiten stond dat volk en het klapte instemmend. Hij sprak de eed uit, vlekkeloos, precies genoeg geëmotioneerd. Het volk deed uit volle borst mee toen de Staten-Generaal de drie keer hoera inzette. 'Leve de koning!'

Ook bij de paar honderd eedafleggingen en beloftes van de Staten-Generaal haakten de mensen niet af. En dat er een paar Tweede Kamerleden in de kerk zaten die geen trouw zworen, dat had niemand in de gaten, want die hielden hun mond.

Tot slot was er ook nog een koor van meisjes dat het koningspaar toezong. Amalia kon een gaapje niet onderdrukken. Dat gaf helemaal niks, verzuchtte de Dam.

En weer was er applaus toen de koning de wandeling in omgekeerde richting maakte. Hij verdween in zijn paleis, buiten juichte het volk. En nergens was een republikein te bekennen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.