Jorritsma danst incognito cha cha cha

Het is het laatste internationale dansfestival van deze eeuw en toch stond het Holland Dance Festival 1999 op de openingsavond al met een been in het volgend millennium....

Zoals in bijna alle science fiction vormt een archetypisch verhaaltje over menselijk samenleven in het heelal de basis. Twee mannen, Pierre-Paul Savoie en Jeff Hall, kruipen na een meteorietinslag uit een krater. Eerst vechten ze om hun plek (Kaïn en Abel), dan spoelt een koffer aan (Robinson Crusoë en Vrijdag) en uiteindelijk sluiten ze vriendschap (De Kleine Prins).

Als in een hologram dansen ze tussen vlammen en rookpluimen. Al valt Poles in herhaling, stamt het dansidioom uit acrobatisch bewegingstheater en is de anekdote voorspelbaar, dit technisch sprookje betovert waardoor je graag gelooft in een toekomstvisioen van 'Er zal eens. . .'.

De officiële opening bestond uit de uitreiking van de eerste Cultuurprijs stad Den Haag (50 duizend gulden) aan Jirí Kylián en het nieuwste programma van NDT II, de jonge honden van het Nederlands Dans Theater. Gastchoreograaf Shusaku Takeuchi debuteert bij het NDT met Garnet, een fysiek duet in een lage waterbak, waarin Mario Zambrano en de prachtige Lydia Bustinduy de nabijheid zoeken van elkaars met vet ingesmeerde, bijna naakte lijven.

In hun magnetische verhouding verwatert de lichaamsdramatiek echter tot effectbejag met doffe geweerschoten en een te heftige bloedfontein. Halverwege geeft Takeuchi zijn Japans gevoel voor erotiek helaas prijs aan de beeldcultuur van softporno.

De Portugese Rui Horta probeert het met vijf dansers in een grijs-wit-decor van schuine vlakken en staven. Alle scènes zijn speelse aanzetjes tot groepsgedrag. Veel beweging aan de grond, leunend op de onderbenen. Horta's Garden blijft echter steken in de sfeer van een hippe speeltuin. De festivalsfeer brak pas los bij Minus 16, een remake van Ohad Naharin uit vier vroegere werken.

Vijftien dansers in mannenpakken swingen ieder op hun eigen plekje. Totdat een verzameling hoeden en stoelen hun mechanische motoriek doorbreekt en een spreekkoor hen tot een ensemble maakt. Terwijl een medley van dansmuzakjes uit de boksen schalt (bossa nova, cha cha cha en Hooray for Hollywood) vragen ze allemaal een toeschouwer ten dans, bij voorkeur mensen in felrode of blauwe kleren.

Zo kon het gebeuren dat een kleine danseres om de reuzentorso van minister Jorritsma cirkelde zonder te weten wie ze voor zich had. De kersverse danspartners wilden graag reageren maar wisten niet hoe. Behalve een oma. Die gaf zich over aan de armen van een jonge danser. Het publiek joelde. Brutale remakes met een gescratchte danstaal, dat heeft toekomst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden