Jorrie de Buurtjunk was nog het meest uitgerust na de vakantie

Beeld Robin de Puy

En wie zag ik na de vakantie uitgerust en wel voorbij fietsen? Juist, Jorrie de Buurtjunk. Of beter gezegd, Jorrie de éx-junk, want in de Larense afkickkliniek waar ik hem voor de zomer nog had opzocht, was gelukt wat niemand in de buurt voor mogelijk had gehouden: drank- en drugsvrij was hij, voor het eerst in vijftig jaar, en zo te zien was hij voornemens het zo te houden, want in zijn getatoeëerde knuisten (links fuck, rechts off) hield hij dit keer geen blik bier maar een hengel. 'Daar zit ik nu de hele tijd', zei hij, terwijl hij naar het park even verderop wees. 'Lekker in mijn uppie. Gister nog twee karpers gevangen. Ik zit eigenlijk liever bij het slootje bij de begraafplaats, maar dat mag niet. Dat water is besmet door lijkenvocht, hè. En sommigen lopen dwars over de graven heen om hun dobber van een duppie terug te vinden, daar wordt de gemeente ook niet blij van. Hoe is het met jou en de kleintjes? Ik zie je vriend weleens voorbij fietsen, godskolere, die heeft ook geen leven meer, hè?'

Als de vakantie iets had bewezen was dat het inderdaad.

In een bloedheet Zuid-Frankrijk viel de Dochter op dag twee reeds een gat in haar hoofd, waarna het na een bezoek aan het ziekenhuis in de door weinig welwillende Fransen gerunde buurtwinkels nog lang zoeken was naar antiseptique. In de buurt woedden bosbranden, het zwembad was te diep, de muggen waren niet kapot te krijgen, in totaal las ik acht bladzijden in het boek waar ik zes maanden eerder in was begonnen, van het vliegen was eigenlijk alleen het opstijgen een succes en met een gehuurde auto door een middeleeuws dorpje rijden doe ik ook nooit meer, probeer anders zelf een keer een hellingproef met twee gillende kinderen achterin en 3 centimeter ruimte tussen jou en een oude stadsmuur, succes.

Fijn dat we weer heelhuids thuis waren, waar iedereen zo zijn eigen vakantieherinneringen bleek te hebben verzameld.

Mijn moeder, een pragmatische vrouw, had in de kantine van een Drentse camping de Oranje Leeuwinnen naar de overwinning geschreeuwd (het regende), terwijl haar man, arts, even verderop kennis maakte met een in 'segmenten gekliefde gehaktbal', waarin de liefhebber de berenhap herkent.

Mijn vriendin was met man en drie kinderen naar Turkije afgereisd. De wc was verstopt, er was een kattenplaag, op de terugvlucht kreeg de jongste diarree en als ik u vertel dat ze vergeten was luiers mee te nemen, kunt u de rest zelf wel invullen.

Ujin, de Mongoolse schoonmaakster voor wie vakantie een abstract begrip is, zei voor het eerst ja op de vraag of ze koffie wilde, waarna ze tot mijn schrik begon te huilen. 'Ik ben eigenlijk altijd alleen', zei ze in hotsebots-Engels. 'Ik heb alleen contact met sleutels.'

Een week voor we allemaal weer aan het werk moesten, gingen de Man en ik nog even snel veel te chic uit eten in een poging de plooien van de vakantie glad te strijken, hetgeen mislukte omdat we bij het voorgerecht al bijna in slaap vielen, daarna te snel dronken werden en zo ons kruit verschoten voor de tweede verjaardag van de Dochter de dag erna. Jammer, want voor een kind dat teleurgesteld is dat je met een van oma gekregen puzzel niet kan swipen en van de weeromstuit op de grond om zich heen gaat liggen schoppen, heb je best veel energie nodig.

En toen zag ik dus Jorrie de ex-Buurtjunk, die karpers vangt die al dan niet op lijkvocht groot zijn geworden, en daar compleet tevreden mee is.

Jaloersmakend.

Reageren? eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.