portreteenzame jongeren

Jongeren over lusteloosheid door de coronamaatregelen: ‘Ik heb minder energie en mis mijn vrienden’

In een Kamerbrief spreekt minister Van Engelshoven van Onderwijs haar zorgen uit over de mentale gezondheid van studenten tijdens de coronacrisis. Het gebrek aan sociale interactie met medestudenten en docenten veroorzaakt eenzaamheid en somberheid. De Volkskrant  vroeg drie jongeren hoe het met hen gaat.

Anniek (21) woont in Den Haag en studeert daar international communication management. Naast haar studie werkt ze bij een ict-bedrijf.

‘Zeker nu het donker wordt, zijn mijn dagen een waas geworden. Van je bed naar je bureau en van je bureau weer naar je bed. En morgen weer hetzelfde. Voor mijn studie zit ik vaak acht uur per dag voor een scherm colleges te volgen, opdrachten te maken en projecten te bespreken met mijn projectgroep. Het is ironisch dat dezelfde generatie die ons steeds toesprak omdat we te veel achter schermen zaten, nu van ons verlangt online onderwijs te omarmen. In het begin vond ik het wel een cool concept, maar inmiddels wil ik school, werk en thuis gescheiden houden. En ik mis ik de interactie: discussies in de klas en vragen stellen. Dat motiveerde mij juist.  

Anniek mist het met vrienden vieren dat een tentamenweek achter de rug is.

‘De rek is er gewoon uit. Ik voel me ook somberder. Er is nu bijvoorbeeld geen gelegenheid meer om de druk van de studie even los te laten. Voor corona was er na een tentamenweek altijd een mogelijkheid om dat te vieren samen. Die is er nu niet. Om hiermee om te gaan probeer ik vast te houden aan een dagelijkse routine. Hoe ik de ochtend invul is heel belangrijk voor het verloop van mijn dag. Yoga kan mij helpen om mijn dag te beginnen in mijn lichaam in plaats van mijn hoofd. Aan het einde van de dag moet ik mezelf dwingen mijn werk opzij te schuiven en iets voor mezelf te doen. Als ik die grenzen niet stel, heb ik nooit pauze.’

Gini (18) woont in Rotterdam en zit in de kunstklas van de pabo.

‘Ik voel veel angst en stress door mijn studie. De overstap van de middelbare school naar de hogeschool is al een grote verandering. We hadden geen introductiekamp en de introductieweek was voor een groot deel online. Je zag iedereen eigenlijk maar één keer waardoor je niemand echt leerde kennen. Nu ben ik vaak bang dat ik een toets niet haal, waardoor ik van de studie weg moet en dat wil ik helemaal niet.  En voor docenten is online lesgeven lastig, omdat bepaalde dingen gewoon minder goed uit te leggen zijn online. Hierdoor lijkt het alsof je stukjes uitleg mist. 

Gini is somberder omdat ze haar hobby's als dansen en toneelspelen mist.

‘Ik voel mij ook somberder omdat mijn hobby’s grotendeels zijn weggevallen. Zingen doe ik niet meer, dat is bijna onmogelijk als je ouder bent dan zeventien. Dansen doe ik met maar een paar mensen. Maar de afgelopen twee weken mocht dat ook niet meer. Het toneelstuk waar ik in maart in speelde, werd gecanceld. Nu ben ik van plan om in januari weer te gaan beginnen met repeteren voor een nieuw theaterstuk. Dat wordt pas in oktober 2021 uitgevoerd, dus hopelijk kan dat tegen die tijd doorgaan. Mijn vriendinnen probeer ik iedere dag te spreken via sociale media en FaceTime. Toch is dat wel anders. Ik heb ook huilend met vriendinnen aan de telefoon gehangen, omdat voor ons alles wegviel en omdat we elkaar zo misten. Vooral dat je elkaar ook niet even lekker kan knuffelen of zomaar naar elkaar toe kan. Dat gevoel vind ik zelf het allerergst. Ik denk dat blijven praten belangrijk is. Je staat er niet alleen voor.’

Ebrar (25) woont in Leiden en studeert Midden-Oostenstudies. Naast zijn studie werkt hij voor de Universiteit Leiden.

‘Ramadan en de Eid (Suikerfeest) waren best treurig. Ik woon alleen. Ik kan nauwelijks mensen over de vloer krijgen of bij mensen over de vloer gaan. Familie en vrienden zien is belangrijk voor mij. Nu dat niet meer kan, voel ik me eenzaam. Ook zijn er geen verenigingsactiviteiten waar ik mensen kan ontmoeten. En tja, dat betekent toch wel dat ik minder gelukkig ben. 

Ebrar heeft minder energie en voelt zich eenzaam.

‘Studie en werk gaan gewoon door, maar ik haal er minder energie uit. In de avonden ben ik vermoeider terwijl ik minder heen en weer moet reizen en minder beweeg. Ik heb sinds de crisis een ongezondere leefstijl. Ik fiets minder, ik kan minder vaak spontaan wandelen door de stad en ik moet vaker de auto pakken aangezien dat veiliger voelt. Ook ben ik meer geneigd om eten te bestellen, omdat ik niet op visite ben of visite over de vloer krijg. Fysieke gezondheid is ook een deel van je mentale gezondheid. 

Het is natuurlijk logisch. Ik bedoel, hallo, we leven met een pandemie. Ik denk dat het hebben van een schema helpt om niet in een gat te vallen. Probeer gewoon op tijd naar bed te gaan en op tijd wakker te worden en een schema te hebben voor de volgende dag, ook als je geen afspraken hebt staan, zodat je een reden hebt om op te staan. Probeer ook te douchen en je aan te kleden. En de eenzaamheid probeer ik maar te verdrijven met online gezelligheidsspelletjes en veel digitale vergaderingen, haha.’

Meer lezen
Studeren tijdens een pandemie: met deze tips wint Netflix het niet van de studieboeken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden