Jonge Bram

Op weg naar het station passeer ik elke werkdag de brug over de vaart. Waar ooit trekschuiten naar Haarlem zwoegden, rusten nu plezierbootjes uit van een weekendje Kagerplassen....

Peter de Leeuw en Leiden

Vlak naast die brug lag, tot voor kort, de Jonge Bram, een ouderwets stoer zeilbootje met kajuit en platte voorsteven, zeilen altijd keurig ingepakt, lijnen netjes vastgebonden, houten mast fier in de lucht.

Ik zag nooit iemand aan boord en zo kon ik mijn fantasie de vrije loop laten. De kapitein heette Bram en Bram was natuurlijk niet jong meer, maar rond de 60. Dat was de grap van de naam: plezierboten hebben altijd een naam met een grap erin.

Korte grijze haren, baard en waarschijnlijk rookte hij, net als ik, een pijp, zo'n kromme met een zilveren bandje rond de kop. Bram zou over een tijdje met pensioen gaan en dan zou hij met zijn bootje gaan zwerven. Net zoals ik dat eigenlijk zou willen doen, liefst op staande voet, of anders over twintig jaar.

Zo werd de Jonge Bram mijn steun en toeverlaat. Als ik weer eens met de pest in mijn lijf uit kantoor kwam. Of in het winterdonker met regen en windkracht 8 tegen. Of na een dag vol zeurende kinderen en mijn schoonmoeder over de vloer. Dan hoefde ik de Jonge Bram maar even te zien om me te beseffen dat alles van voorbijgaande aard is, na regen zonneschijn komt, de zon achter de wolken schijnt en ik, als ik zou willen, zo het anker zou kunnen lichten, net als de oude Bram.

Tot twee maanden geleden. Toen was de Jonge Bram ineens weg. Even dacht ik nog dat de oude Bram was gaan proefvaren, maar na enige tijd gaf ik de moed op. Hij was definitief weg. Het kostte me veel moeite me er bij neer te leggen.

Goed, Bram had het verdiend en ik gunde het hem. Alleen, waarom zo plotseling, en zonder even afscheid van me te nemen en me te bemoedigen?

Weken bleef de ligplaats leeg en toen verscheen er, even plotseling als de Jonge Bram verdwenen was, een andere boot. Een motorschuit in kleffe barbiekleuren die (hoe verzint iemand zoiets?) Kiwi was gedoopt. Bijkans geheelde wonden werden wreed opengereten, alleen al door die naam. Gelukkig vertrok de Kiwi weer snel. Om plaats te maken voor een grijs gedrocht met een nog potsierlijker naam: Buddy Weiser. Kan de watersport nog dieper zinken?

Bram, ik weet niet of je dit ooit zult lezen, maar hoe het ook zij: ik wens je behouden vaart, ik mis je en als je weer ergens aanlegt en er is een postkantoor in de buurt, stuur me een kaartje!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden