Jonge Bob Dylan gaat nog heel lang mee

In zijn geboortestad Duluth in Minnesota werd gisteren in zijn naam de taart aangesneden. In Italië en Zweden lopen nu nog driedaagse Dylanfestivals....

Ook in Nederland waarde de ziel rond van de man die de popmuziek zijn geweten gaf. Een skyline van boeken sierde woensdagavond de entree van Paradiso in Amsterdam: De Nederlandse vertaling van de Dylan-biografie Down the Highway werd gepresenteerd. En een gelegenheidsband bestaande uit leden van de popgroep Sjako en De Dijk speelde Dylannummers.

Maar anders dan vorig jaar september toen een keur van vaderlandse intelligentsia zich nog druk maakte over de kwestie of Dylan de Nobelprijs voor literatuur verdiende, was ontspanning in plaats van bezieling de toon.

Covers van Dylansongs klonken door de grote zaal waar een archipel van tafeltjes met waxinelichtejes ruisde van de conversatie. Geen standjes met merchandise, geen opgewonden fanpraat, geen verhitte Dylanexegese. Alleen de geur van pijptabak die zich vermengde met die van joints van enkele versleten mannen in dito spijkerbroek.

Dylanfan en Groene Amsterdammer-redacteur René Zwaap zei het al in zijn openinsgpraatje. Het is het voorland van 'de popmuzikant die niet op jonge leeftijd ten onder gaat aan excessen'. Die valt geen persoonlijheidscultus à la Presley of Hendrix ten deel. Wie te lang leeft als legende krijgt onvermijdelijk te maken met de grote ontgoocheling (Christus-Dylan eind jaren zeventig) en wie dan nog niet het loodje legt, wacht rehabilitatie en relativering.

Dylanfans koesteren hun idool als een moeder die van haar kind blijft houden, ook als het op school ondermaats presteert. 'Ach, je bent Bob Dylanfan, en je blijft het, hè.' Jan Konijn uit Krommenie rolt nog een shaggie. De laatste cd Time out of mind vindt hij oké. Niet meer, niet minder. Dylan is wat hem betreft iets uit het verleden dat zo nu en dan nog de kop opsteekt. 'Ik heb tegen mijn zoon gezegd: Alles dat je op Napster vindt, dat niet op de gewone cd's staat, moet je downloaden.'

Ed' Korlaar, vertaler en Dylanoloog, is ook fan en droeg zelfvertaalde teksten voor. Wat de vraag opriep waar het Engelse equivalent van gallemiezen in de oorspronkelijke tekst van Visions of Johanna voorkomt.

De zaal werd rumoerig. Dylan zonder muziek is ook voor de meeste van zijn fans blijkbaar een opgaaf.

Dat een gelegenheidsband speelde, kwam als een verademing. Tijdens Like a Rolling Stone zong de zaal eensgezind 'How does it feel'. En als hoogtepunt klonk een bezielde versie van Knocking on heavens door, met een onverwachte trombonesolo.

Margreet Kuijer (38) uit Amsterdam was tevreden. Ze is fan sinds Desire en zo'n avondje vindt ze best leuk maar verder hoeft ze niet zo nodig. Ze zag de man bij de uitreikingen van de Oscars en ze vond hem een beetje een zielepoot. Maar er is nog altijd de jonge Bob die nog heel lang meegaat. In de auto naar huis gaat altijd de cd-speler aan en zingen zij en haar vriendin luidkeels mee met Forever Young.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden