Jolanda

De debatten bij de Algemene Beschouwingen waren op Dag 1 zó naar en gênant geweest dat ik bij elk flardje dat ik ervan zag alleen maar als een opgejaagde wolf door de woonkamer kon rennen, hoog huilend en gillend van de plaatsvervangende schaamte.

Daarom besloot ik de Algemene Beschouwingen op Dag 2 te bekijken met het geluid uit. Dat ging beter.

In plaats van te luisteren naar een kibbelpartij met als onderwerp 'Hoe erg mag je kibbelen in de Kamer?' keek ik alleen maar naar de politici, naar hun gezichtsuitdrukkingen, hun kapsels, hun kleren, hun gadgets.

De iPad is het helemaal onder politici. Als zelfs Mariëtte Hamer en Arie Slob er een hebben, weet je: die gadget is nu echt doorgedrongen. Hamer zat er aanhoudend op te tikken, met één hand waaraan ook een knoestige, bloemvormige ring zat. Ze heeft een witte - de zogenaamde vrouwen-iPad.

Arie Slob had zijn iPad in een grote lederen foedraal gedaan, zodat het toch nog een beetje op een oude Statenbijbel leek. Hij hield zijn iPad tijdens een spreekbeurt zelfs omhoog om iets te laten zien (ja ja, Arie, we weten het, jij hebt óók een iPad, zag je de hele Kamer denken), en toen zag ik dat hij bedekt was met heel veel vingerafdrukjes. Arie Slob heeft vette vingertjes. Op de een of andere manier verbaasde me dat totaal niet.

Het meest gefocust, tijdens dit geluidloze debat, was ik natuurlijk op Jolande Sap. Waar de arme vrouw vóór eergisteren nog een redelijk onbekende entiteit was, die door het gros van de mensen, zelfs het gros van de journalisten, aanhoudend 'Jolanda' genoemd werd, was ze nu ineens nieuws. Groot nieuws. Haar rode jurk (een bestrikt galamodel dat volgens mij een vintage item was uit de jaren-tachtig high school-thriller Carrie), haar brilletje, haar act met de stekkerdoos. Oké, ze had nu eindelijk de aandacht, maar vanaf dat moment noemde iedereen haar, en ik denk dat dat nog jaren kan duren, De Stekkerdoos.

Dan toch liever 'Jolanda'.

Op Dag 2 had De Stekkerdoos een normaal jasje aan, geen bril meer op en haar stekkerdoos had ze ook thuisgelaten, maar het was niet meer goed te krijgen. Ze had er slecht van geslapen. Dat zag je. Ik zette het geluid even aan toen ze sprak. Ze deed gelukkig geen cabaretact. Ze zei: 'De staatsschuld is belangrijk.' Een veilige uitspraak. Een uitspraak waar je, goddank voor Jolande, niet mee in De TV draait door komt.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden