Johnny

Gisterochtend kwam Johnny Hoogerland met z'n 33 hechtingen uit bed, en stapte op de fiets voor een trainingsrondje. 'Hoe ging het, Johnny', vroeg iemand nadat hij was teruggekeerd. 'Het ging', zei Johnny.


Schitterend. 'Het ging.' Niet: 'Het ging goed', of 'Het ging slecht', nee, 'Het ging.' Het doet er helemaal niet toe of het goed ging, of slecht, het gaat erom dat het ging. De Tour kan worden voortgezet, in de bolletjestrui naar Parijs; het ging.


Gewone mensen melden zich twee weken ziek vanwege één hechting en moeten met een trauma naar de psycholoog als ze drie treden van de trap zijn gevallen. Maar helden vallen een paal doormidden, schudden een paar keer met hun Zeeuwse kop, trekken de hechtingen wat strakker, stappen op, en rijden iedereen het snot voor ogen.


Johnny uit Yerseke - eet zijn mosselen ongekookt.


Het was, op één week na, zestig jaar later, Wim van Est revisited. De populariteit van het wielrennen in Nederland werd niet gekickstart met een fenomenale zege, maar met een fenomenale val, van de Aubisque af, zo het ravijn in. En dat was nog vóór de tv - er was zelfs geen radio bij. Alle ruimte voor de mythe. Ze hijsen Van Est uit de diepte, en het eerste wat hij wil is weer de fiets op, de gele trui verdedigen voor het vaderland. Terwijl hij dus eigenlijk zojuist is overleden.


Held voor het leven.


Er is zo'n filmpje van Van Est, bungelend aan binnenbanden; hij huilt daar net zoals Johnny zondag huilde: ingetogen maar vastberaden.


Johnny, las ik, is behandeld met een apparaat dat de genezing van zijn wonden bevordert. Het heet 'Game Ready' en het is ontwikkeld door de NASA. 'Hij wordt helemaal gekoeld', zei de teammanager. 'Dat bevalt hem goed.' Het wordt steeds gekker in het wielrennen. De renners van Francaise des Jeux stappen dagelijks in een cabine waarin het -150 graden wordt, voor de recuperatie. Nog even en de winnaar van de Tour wordt na afloop diepgevroren en pas weer ontdooid voor de volgende editie.


Johnny ligt de halve dag als een ijsco in de Game Ready, en dat bevalt hem dus goed. En intussen plant hij zijn wraak. 'Als Johnny kwaad is, gaan er nog gekke dingen gebeuren', zei ploegleider Cornelisse. Dat denk ik ook.


Eindelijk hebben we weer een held. Hoe lang is het wel niet geleden, dat we een held hadden? Ik herinner me die jongen in het vliegtuig die zich op een terrorist wierp, en de oorlogsheld Marco Kroon. We zitten niet dik in onze helden. Er valt hier weinig heldhaftigs meer te verrichten. Alles is zo geregeld, beveiligd en dichtgetimmerd, dat je als held zijnde bent veroordeeld tot een leven in de marge, wachtend op je kans. Die waarschijnlijk nooit zal komen.


Of je moet wielrenner worden en het geluk hebben dat iemand een doornenkroon van prikkeldraad op je kop zet.


Wij hebben helden nodig. Wij willen de mens zien vallen, maar hem ook weer zien opstaan. We willen het bewijs dat de val niet altijd het einde is, maar misschien zelfs het begin van iets moois. We hebben hoop nodig, en de held is er om ons die te verschaffen: geloof in de mens en in onszelf.


Ik was zelf lekker in dat prikkeldraad blijven liggen, maar gelukkig is de held Johnny uit ander hout gesneden.


Donderdag de Tourmalet en Luz Ardiden. Ik denk dat Johnny woensdagnacht de Game Ready nog wat hoger zet, en er in het legendarische Sainte-Marie-de-Campan vandoor gaat, het witte verband wapperend rond zijn ene been, als Jezus op de fiets, zojuist uit het graf herrezen en bijna van zijn windselen bevrijd, op weg naar de hemel.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden