John Heitinga (20) voetballer: 'Mijn lange pass is beter dan vmijn blessure'

'Natuurlijk droom ik van het EK. Zo'n toernooi is het mooiste dat er is. Ik ga nog een stapje harder lopen dan normaal....

Alle EK's en WK's in mijn jeugd heb ik gevolgd, van 1974 heb ik een band gezien. M herinnering aan Nederland - Duitsland: de halve finale in 1988, toen was ik vijf. Ik heb die wedstrijd gezien, maar kan me geen details heugen. Ik weet wel dat we daarna naar buiten zijn gegaan en met zijn allen een balletje hebben getrapt. Mijn vader heeft er lang over nagepraat, heel lang.

Zelf was ik bij het WK voor jeugd in Argentiniin 2001. Dat was top. Alleen de uitschakeling door Egypte in de kwartfinale was een domper. Rafael van der Vaart en ik kregen de rode kaart. Stom. Ik kan absoluut niet tegen mijn verlies en pakte een hele domme rode kaart. Gewoon, ik gaf iemand een flinke tik, dat had niet gemogen. Dat gif in mijn spel gaat er deels uit, ik moet leren met mijn hoofd te voetballen.

Ik werk het meest aan mijn startsnelheid en verder is alles te verbeteren door de huidige lijn door te trekken in 2004. Er wordt veel gespeculeerd over Oranje. Als je de kranten gelooft, moet ik een kans krijgen in het Nederlands elftal. Dat is te ver vooruitkijken.

Want het is voetbal en je ziet hoe snel het verkeerd kan gaan. Ik heb dat drie keer meegemaakt met zware blessures en ben voorzichtig geworden met uitspraken over de toekomst. Zoals het nu gaat ben ik heel blij en gelukkig. Ik doe gewoon mijn stinkende best om deze trend voort te zetten.

Twee rechtsbenige centrale verdedigers naast elkaar, Stam en ik bijvoorbeeld, dat kwel. Ik kan ook aardig uit de voeten met links. Evan de twee moet dan iets met links kunnen, anders wordt opbouwen moeilijk. Maar het is te makkelijk gezegd dat het moet lukken met mij in het Nederlands elftal. Iedere dag, iedere wedstrijd, moet je laten zien dat je er staat.

Mijn lange pass is beter dan vmijn blessure en beter dan in de jeugd. Met Krol en Koeman praat ik nooit over mijn pass. Nee, dat vind ik niet vreemd.

Als we tijdens de revalidatie in Zeist een balletje mochten trappen, ging ik schieten met Smolarek of fysiotherapeut Rob Ouderland. Een lange bal geven is een kwestie van trainen, trainen, trainen, tot je er moe van wordt. Zo heb ik het altijd gedaan.

Vanaf het moment dat ik bij Ajax kwam, toen ik acht jaar was, moest ik tegen muren oefenen. Nou, ik weet niet wie daar in dat huis woonden, maar die mensen zijn helemaal gek geworden. De hele dag trapte ik tegen die muur, maar het talent moet ook in je zitten.

Op zich was 2003 geen vervelend jaar. Het jaar ervoor w Ik heb in 2003 een half jaar moeten revalideren, maar ik wist waaraan ik toe was. Je weet dat je weer fit raakt. Ik herstelde met een aantal voetballers: Smolarek, Nieuwenburg, Petn met topvolleybalster Chaine Staelens. Een aantal van hen spreek ik nog geregeld, ze zijn bijna vrienden geworden.

Als je geblesseerd raakt, heb je een protocol, een stappenplan dat je moet afwerken. Daardoor verloor ik nooit mijn geduld. Met die laatste knieblessure van mij k geen stappen overslaan.

De eerste wedstrijd met het eerste elftal was tegen de Koninklijke UD in Deventer, tijdens de voorbereiding. Maar de echte rentree was in de Arena, tegen Groningen. Daarnaar heb je al die tijd toegewerkt. Voetballen voor eigen publiek, terug bij de eerste elf, dis belangrijk.

Sindsdien is het naar behoren gegaan. Ik heb geen pijn, geen klachten, ik speel en mijn contract is opgewaardeerd. Wat wil je nog meer? Alleen de teamprestaties waren dramatisch, met de uitschakeling in de Champions League en in het bekertoernooi. Voor mijn ontwikkeling is dat niet goed.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden