John Hébert ****

Meeslepend swingend eerbetoon aan Mingus.

Als drummer Ches Smith soleert houd je je adem in en je ogen open. Drie keiharde klappen, rustig schuivende kwastjes en een paar wilde tikken op de koeiebellen. Met pauzes ertussen. Wat moeten we daarmee? Er op dansen bijvoorbeeld. Ja, echt, de complete asymmetrie swingt als de pest.


Wat zou Charles Mingus hebben genoten. John Hébert Sounds of Music is een ode aan de 34 jaar geleden overleden bassist en componist, die in zijn gecompliceerde composities jazz benaderde met klassieke precisie en weloverwogenheid. Hij hield ervan kruisende melodieën en dwarse ritmes logisch te laten klinken. In zijn wilde collagetechnieken plakte hij een schreeuwende basklarinet op subtiele pianofluisteringen en zaagde die doormidden met de contrabas. Het tempo wisselde met de seconde en geïmproviseerde uitspattingen doken onverwachts op. Kleine bands klonken op deze manier als bombastische orkesten. Let welk: met swing.


En, typisch voor Mingusmuziek: muzikanten moeten een eigen stem hebben, de solo's van Smith zijn slechts een voorbeeld. Dat is precies wat er aan de hand is in het Bimhuis, een initiatief van bassist John Hébert. Deze veelvraat, actief in uiteenlopende jazzscenes, is vooral actief in de eigenheimerwereld van de New Yorkse Downtown. Een muzikantencollectief dat fungeert als avant-gardistische motor met projecten die variëren van intellectuele kennerjazz tot gruizige postpunk. Gemeenschappelijk: kwaliteit en non-conformisme.


Hébert verzamelde in zijn Mingusband Downtownmuzikanten van het eerste uur (altsaxofonist Tim Berne) tot de nieuwe generatie (drummer Ches Smith). Het is een waar feest in het Bimhuis, dankzij adepten die het fenomenale erfgoed van Mingus met respect en vooral met eigen visie aangaan.


De dynamiek is groots. Fantastisch is het spelletje waarin een thema schuift tussen alle muzikanten, als een balletje dat wordt overgegooid. Kijken, voelen, aandacht vragen, aandacht nemen, bal afpakken en verder gooien.


Alles in grote harmonie, maar je kan net zo goed een concert naar elk afzonderlijk verhaal luisteren. Intrigerend is het duo altsax (Berne) en cornet (Taylor Ho Bynum) dat in maffe, uitgestrekte klankschuringen naar boventonen zoekt.


Pianist Fred Hersch priegelt er wat tussendoor en Hébert neemt plotseling de leiding in een bassolo waar je u tegen zegt. Hij beschikt over een enorm palet en lijkt het hele gedachtegoed van Mingus in drie minuten te willen uiten. Van een tranentrekkende, zielvolle toon, humoristisch deuntje, tot ruige rukken aan de snaren.


Tim Sprangers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden