Column

Johan Fretz: 'Mijn ouders zijn de perfecte prooi voor de boevenbende van Krol'

Het barst in Nederland van de 50-plussers die nog maar twee keer per jaar naar het Concertgebouw kunnen. Over dat leed hoor je bijna nooit wat, schrijft Johan Fretz. Hij zou deze mensen graag een keer meenemen langs afgestudeerde twintigers zonder baan, statenloze Somaliërs en jongerenwerkers bij Bureau Jeugdzorg.

Henk Krol Beeld anp

Over twee weken ga ik mijn ouders helpen met verhuizen. Mijn moeder is 57 jaar oud en mijn vader is 62, daarom gaan ze nu naar een woning die geschikter is voor de gebreken van de toekomst. Veel geld hebben ze niet en ze maken zich soms zorgen over hun oude dag. De perfecte prooien voor de roversbende van Jan Nagel en Henk Krol, de 50Plus-partij. Maar al worden ze een dagje ouder en al merken ze dat fysiek, mijn ouders zijn gelukkig nog niet dement. Zij niet.

Met de club van Jan en Henk gaat het ondertussen goed. Toegegeven, 50Plus is wat aan het wegzakken in de peilingen, maar staat toch nog altijd op een flinke winst. Afgelopen zaterdag was in Utrecht een algemene ledenvergadering. Die verliep nog wat rommelig. Wat bleek, er waren te weinig broodjes. Althans, sommige ouderen hadden te veel broodjes gepakt, waardoor er voor de rest niks meer overbleef. Beeldspraak op z'n best.

Kleuterfase
Fractievoorzitter Henk Krol liet in zijn toespraak weten dat 50Plus zich in de kleuterfase bevindt. Nou was dat niemand ontgaan, maar het is toch fijn dat Henk het zelf ook weet. Zelfkennis siert de mens. Maar waar kleuters meestal zindelijk zijn en vol verwondering de wereld ontdekken, blijven Henk en zijn kornuiten met oogkleppen op naar hun eigen bankrekening staren terwijl ze huilend tegen Vak K plassen.

De 50Plus partij vindt dat ouderen de dupe zijn van de crisis. Nou ja, dat beweren ze. Wij weten wel beter. Jan Nagel springt gewoon al jaren in elk electoraal gat dat hij tegenkomt. Als Maurice de Hond zou kunnen peilen in Damascus en Aleppo, was Nagel vandaag nog naar Syrië afgereisd om een partij voor wezen op te richten.

Kikkerlandje
Over Syrië gesproken, de VARA en de EO hadden vorige week een inzamelingsactie op televisie voor de mensen daar, maar hadden ze het niet dichter bij huis kunnen zoeken? Hier in ons eigen kikkerlandje barst het van de 50-plussers die nog maar twee keer per jaar naar het Concertgebouw kunnen. Over dat leed hoor je bijna nooit wat. U weet waarschijnlijk niet eens over wie ik het heb. Nou, over mensen zoals Gijs Koekenbier (69) natuurlijk.

Hij vertelde afgelopen week in NRC Handelsblad dat zijn pensioen gekort is van 4.430 euro naar 4.260 euro. Netto. Een regelrechte schande! Hij en zijn vrouw gingen vroeger wel vijf keer per jaar naar het Concertgebouw in Amsterdam, het was voor hen echt een dagje uit, vaak gingen ze ook nog even een kopje koffie drinken en naar een museum. En een halve fles wijn per avond na het eten zit er ook niet meer in: twee glaasjes, daar zullen ze het mee moeten doen, daarna moet de kurk toch echt op de fles. Bittere armoede. Van geest weliswaar, maar toch.

Nooit jong
Zelden zo gelachen als bij het lezen van Gijs' klaagzang. Je vraagt je af waar het is misgegaan? Is Gijs nooit jong geweest? Was hij geen onderdeel van de generatie die massaal de Dam op ging om in opstand te komen tegen de oneerlijke verdeling van welvaart en welzijn? Zijn generatie heeft een exponentiële groei van de welvaart meegemaakt en nu krijgen we dit! Ze hadden het bij de satirische nieuwssite De Speld niet kunnen bedenken.

Ik weet het goed gemaakt. Als Gijs de volgende keer met zijn vrouw naar Amsterdam afreist, maar zonder geld zit omdat hij zijn riante pensioen al halverwege de maand heeft opgezopen, dan wil ik het gedupeerde stel best op sleeptouw nemen. Ik zat zelf te denken aan een rondleiding. Een alternatieve route door Amsterdam.

Langs de afgestudeerde twintigers die niet aan een baan kunnen komen, langs de statenloze Somaliërs in de Vluchtkerk, langs de muzikanten die eerst in dat Concertgebouw speelden maar wiens orkest is opgeheven, langs de gedwongen zzp'ers en de jongerenwerkers bij Bureau Jeugdzorg. Gewoon, omdat het me voor al die mensen heel goed lijkt als ze arme Gijssie en zijn vrouw eens zouden ontmoeten. Dat ze het schrijnende verhaal kunnen aanhoren van iemand die zijn leven lang heeft gewerkt en nu van een magere 4.000 euro in de maand moet rondkomen.

Broeinest
Zoiets relativeert hun eigen problemen denk ik enorm. En hopelijk kweekt het ook meer draagvlak voor de 50Plus-partij, broeinest voor mensen als hij. Gijs Koekenbier: echtgenoot, muziekliefhebber, mens, slachtoffer. Och lieve Gijs, ik zie nu al uit naar je komst. Ik zal voor jullie koken en de wijn zal rijkelijk vloeien. Een heerlijk uitje. Even helemaal weg.

Johan Fretz is schrijver en cabaretier.

 
Maar waar kleuters meestal zindelijk zijn en vol verwondering de wereld ontdekken, blijven Henk en zijn kornuiten met oogkleppen op naar hun eigen bankrekening staren terwijl ze huilend tegen Vak K plassen.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden