Opinie

Johan Fretz: 'Glunderende Naema Tahir speelt voor God'

Het meest verwerpelijke van Naema Tahir en Andreas Kinneging is dat ze pretenderen in het belang van de samenleving te praten, in de naam van fatsoen. 'Dat is al net zo potsierlijk als Wilders die beweert in de naam van vrijheid te spreken.' Dat betoogt vk-columnist Johan Fretz.

Naema Tahir en Andreas Kinneging gisteravond in Pauw en Witteman.

Gister zaten Naema Tahir en manlief Andreas Kinneging in Pauw & Witteman. Zonder Rutger Castricum en Dominique Weesie helaas. Het stel had de redactie van P&W namelijk laten weten niet aan tafel te komen, als de jongens van PowNed ook aanwezig zouden zijn. Dat was alvast een voorproefje van hoe de fatsoenlijke samenleving die het stel voor ogen heeft, er uit komt te zien.

Tahir beweert dat mensen als Castricum de toegang tot het Binnenhof ontzegd moet worden. Waarom? Omdat ze er alleen maar op uit zouden zijn om politici belachelijk te maken. Zij vindt dat 'Castricum aan kunnen', niet tot de taken van een politicus behoort. Nou, ik heb nieuws voor mevrouw Tahir: dat klopt. Dat zoveel politici zich uit angst omringen met een leger aan mediatrainers en menen dat het nodig is om gezellig mee te lachen met Rutger en antwoorden te geven over de kaasfondue van Rutte en de nieuwe cavia van Dion Graus, is dus hun eigen zwaktebod.

Haagse luchtbel
Verder mag je van PowNews vinden wat je wilt. Het is soms flauw en te vrijpostig. Maar lang niet altijd. Wanneer Castricum aan Kees van der Staaij (SGP) naar aanleiding van de Mauro-zaak vraagt hoe die het zou vinden als zijn twee geadopteerde kinderen terug zouden worden gestuurd, is dat absoluut brutaal. Van der Staaij's onvermogen tot een antwoord legt echter ook de schrijnendheid bloot van wettelijk beleid boven menselijkheid. Zo prikt de sluwe, ogenschijnlijk clowneske vos Castricum af en toe wel degelijk heel raak door de Haagse luchtbel heen, komt tot de kern van een probleem en heeft daarom absoluut een functie binnen de politieke journalistiek. Daar hoeft Tahir het natuurlijk niet mee eens te zijn, maar ze moet niet denken dat het aan haar, haar man of de door haar voorgestelde fatsoenscommissie is om te bepalen wie er wel of niet rond mag lopen op het Binnenhof.

Het meest verwerpelijke van Tahir en Kinneging is dat ze pretenderen in het belang van de samenleving te praten, in de naam van fatsoen. Dat is al net zo potsierlijk als Wilders die beweert in de naam van vrijheid te spreken.

Glimlachend
Het gaat de afgelopen weken vaak over fatsoen. Rondom Cohen, in de zaak Tulleken-Koelewijn en zondag in de column van Tahir. Toen gister in Pauw en Witteman het fragment werd getoond van PowNews, waarin Kinneging agressief tekeer ging tegen Castricum, konden we zien hoe Tahir vanuit de studio glimlachend toekeek. Dat Kinneging zijn hoogzwangere vrouw beschermt voor een draaiende camera aan het privéadres, kan ik begrijpen. Maar die glunderende Tahir is dezelfde vrouw die haar mond vol heeft over fatsoen. Ik vind haar eng. Echt heel eng. Met haar morele superioriteit draagt ze helaas niks bij aan een samenleving waarin het goed toeven is. Opgesloten in haar eigen wereldje waar heel duidelijk is wie goed is en wie kwaad, draagt ze bij aan de zieke polarisatie in plaats van er een liefdevol en redelijk alternatief voor te bieden.

En toch hoop ik van harte dat ze op nationale televisie haar nonsens mag blijven uitkramen. Onverdraagzaamheid bestrijd je niet met onverdraagzaamheid. In dit mooie Nederland censureren we niemand.

Johan Fretz is schrijver en columnist voor vk.nl.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.