Joe ***

Tijdens de meanderende aanloop van de film is Joe op zijn best.

Drama

Regie: David Gordon Green. Met: Nicolas Cage, Tye Sheridan, Gary Poulter, Ronnie Gene Blevins

In 19 zalen

Ieder personage in Joe leeft onder onaangename, broeierige spanning. De jonge Gary, gespeeld door het fenomenale acteertalent Tye Sheridan (The Tree of Life, Mud), leest zijn vader in de openingsscène ongenadig de les, ergens langs een verlaten spoorlijn. Ditmaal heeft pa iets geflikt dat niet meer valt terug te draaien, maken we op uit zijn tirade.

Vader, met vies slierterig grijs haar en een doorleefd drankhoofd, reageert machteloos: hij geeft zijn zoon een rotklap en strompelt weg. Pa heeft immers zijn eigen sores: drankzucht dus, een gebrek aan controle over zijn gewelddadige impulsen, algehele frustratie met betrekking tot zijn uitzichtloze situatie - mocht hij daarop überhaupt reflecteren. Dat deze rol werd gespeeld door de dakloze, onervaren acteur Gary Poulter, die vorig jaar enkele maanden voor de première van de film overleed op straat in Austin, Texas, versterkt met terugwerkende kracht het gevoel van knap uitgespeelde malaise.

En dan is er Nicolas Cage, die de spanning waaronder zijn personages leven de afgelopen jaren wellicht net wat te vaak liet zien door overdreven te acteren, maar hier speelt met de handrem op zijn gekte, vanachter een volle baard. Hij is het eenzame en charmante titelpersonage, tevens een onvoorspelbare en ingehouden gewelddadige kettingrokende alcoholist, die zijn leven desondanks op de rails heeft als baas van een groepje arbeiders dat bomen kapt voor een of andere projectontwikkelaar.

Het duurt even voor het verhaal van Joe vorm krijgt en juist tijdens deze meanderende aanloop is de film op zijn best. Regisseur David Gordon Green laat zijn personages rustig dobberen in de ruige, vrije, gewelddadige hillbilly-rouwdouwwereld dat hij van dit zuidelijke deel van de Verenigde Staten maakt. Een geografisch-cultureelcliché weliswaar, maar hij haalt ermee het beste in zijn acteurs naar boven. Met name tussen Cage en de jonge acteur Sheridan ontstaat gaandeweg een geweldige chemie, in een energieke, doch getroebleerde surrogaat-vaderzoonrelatie.

Beklijvend is ook de volledig op zichzelf staande scène rond een hondengevecht in een uitgewoonde hoerenkeet - een hallucinante, wilde toevoeging aan alle moeilijkheden die zich tot dan toe onder het oppervlak afspelen.

Wanneer de plot wat strakker wordt (iets met wraak), verliest Joe aan zorgvuldig opgebouwde onderhuidse spanning. Van sfeervol karakterdrama gaat het uiteindelijk naar zo'n overbekende scène waarin Cage aanstellerig wappert met een pistool - een ietwat teleurstellend concrete uitwerking van tot dan toe onuitgesproken onheil.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden