Job Gosschalk had een interessante afscheidsfilm kunnen maken

Job Gosschalk. Beeld ANP

In tijden van Kevin Spacey, Job Gosschalk en Harvey Weinstein denk ik geregeld aan Astérix, onze cockerspaniël. Die begon ook zomaar tegen je op te rijden als hij zin had. Dan zette hij zijn voorpoten tegen je been en probeerde te copuleren met je scheen. Heel intiem en niet per se gewenst. Gelukkig is Astérix, gewoon een ietwat enthousiaste lobbes, de #metoo-dans ontsprongen, want hij is al dood sinds... 1988?

Zoiets.

Mooi hondje was het, zo'n zwart-witte, gevlekte cocker met bruine wenkbrauwen, heel apart was dat, alsof hij oogschaduw had opgedaan. Misschien dacht hij daarom wel dat hij iedereen straffeloos kon bespringen.

Over het al dan niet straffeloos blijven zou die Gosschalk een interessante afscheidsfilm kunnen maken, lijkt me. Een psychologische thriller die heel precies in beeld brengt hoe de weken voor zijn val eruit hebben gezien.

Niet heel zen, vrees ik.

Mogelijke titels zijn De bui, of anders Job zag hem hangen. Het lijkt me een ijzingwekkende gewaarwording, het woeden van de wereldwijde #metoo-discussie, terwijl jij ondertussen dondersgoed weet wat je op je kerfstok hebt. Dat eet niet lekker tijdens De Wereld Draait Door, wanneer je bij je moeder op bezoek bent, bijvoorbeeld.

'Job, lust jij je bloemkool niet?'

'Nee moeder... niet heel veel trek, ofzo.'

'Maar kereltje, het is je lievelingskostje. Gruwelijk hè, trouwens, van die Kevin Spacey. Ik ben zo blij dat jij niet in Hollywood woont.'

Terwijl de grill waarschijnlijk al aanging toen Bill Cosby aan de beurt kwam. Je zou denken dat types als Weinstein, Spacey en Gosschalk niet snel nerveus worden, misschien zelfs geen geweten hebben, of anders gewoon een granieten plaat voor hun kop, maar dat staat te bezien. De New Yorker meldde dat Weinstein al jaren voor #metoo in de weer was met peperdure detectivebureaus om zijn slachtoffers te schaduwen, ik geloof om te kunnen anticiperen als ze hem gingen verraden.

Ook niet heel zen. En dat voor een paar tellen rukken in een hotelkamer?

Nu ik erover nadenk, is film misschien te oppervlakkig om de paranoia die erbij hoort, goed te tackelen. Daar heb je een roman voor nodig. Het gaat natuurlijk om de binnenwereld van zo'n kerel. De tijd dat zo'n Weinstein of zo'n Gosschalk ermee wegkomt is al interessant, heeft zo'n bepotelaar onderweg wroeging of niet, hoe lult hij de bananen recht, en is hij nooit bang? Maar pas echt mooi wordt het wanneer de apocalyps uitbreekt.

Op school bij Nederlands moesten we Het grote gebeuren lezen, een verhaal van de vergeten Belcampo. Althans, je hoort nooit meer iemand over Belcampo, die eigenlijk Herman Pieter Schönfeld Wichers heette. Nou ja, mij nu dus. Wat ik wilde vertellen is dat Belcampo destijds niet alleen de jonge Hella Haasse aanrandde, hij bepotelde ook Jip en Janneke.

Grapje.

Nee, dat verhaal van Belcampo gaat over het dorp Rijssen, dat een soort Amsterdam-Noord is, er gebeurt nooit iets, schrijft Belcampo - tot er ineens vreemde, Jeroen Bosch-achtige wezens in de straten verschijnen. Duivels dan wel engelen, blijkt al snel, die de mensen uit hun huizen komen sleuren. U begrijpt wel waarheen de reis voerde. Ongeveer zo, met al dat enge, harige spul op straat, heeft het er voor Job uitgezien, de afgelopen weken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden