Jeuk

Mijn zoontje had al een paar keer geklaagd over jeuk op zijn hoofd, waarna ik zijn haar elke keer controleerde op luizen....

Greta Riemersma

Maar op een of andere manier verbaasde het me niet. Het zal mijn overgeërfde koloniale inborst zijn, maar als ik hier om me heen kijk, vind ik luizen er wel bij passen. Voor mijn voordeur tref ik soms een loslopende geit of koe, die bezig is de oleander van mijn buurvrouw te verzwelgen. Als dat niet lukt, trekken de beesten verder naar de eerstvolgende prullenbak, waar ik ook wel eens een zwerver tussen het vuil zie spitten.

En dan woon ik nog in een villawijk in een middelgrote stad. In een dorp stond er eens, binnen in een huis, plotseling een schaap voor mijn neus. Omdat ik op de grond zat, op een schapenvel, kon het dier me nieuwsgierig in de poppetjes van mijn ogen kijken. Ik sprong op, en toen zag ik tot mijn schrik dat er van buiten naar binnen een spoor van schapenkeutels naar mijn zitplaats leidde.

Op het hoofd van mijn zoontje ontdekte ik pas dat er iets helemaal mis was toen het in zijn haar krioelde. Onmiddellijk controleerde ik het haar van mijn andere kinderen en ja hoor, ook bij hen was het foute boel. Hoe mijn eigen hoofd eraan toe was, durfde ik niet meer uit te zoeken. We sprongen om de beurt onder de douche waar wij naar de ergste verdelgingsmiddelen grepen. Mijn echtgenoot is kaal – wat was hij ineens blij met dat gegeven.

De volgende dag vertelden we op school luchtig wat er aan de hand was, waarna de secretaresse toezegde in alle klassen luizencontrole te houden. Ik waarschuwde nog: ‘Er zullen wel meer kinderen zijn die ze hebben en dan moet er snel worden ingegrepen’, maar ik hoefde niemand iets te zeggen, want luizen kennen ze in Marokko nog van vroeger.

Ik dacht aan mijn moeder die in de oorlog in Friesland elke ochtend met haar vriendinnen op de lagere school uitwisselde hoeveel luizen hun ouders nu weer hadden gevangen. Niets om je voor te schamen, in ’40- ’45 had haar hele dorp luizen, en zo zou dat ooit in Marokko ook wel zijn geweest, dacht ik.

Maar zo was het niet. Luizen hadden vooral de arme sloebers in sloppenwijken die zichzelf niet goed schoon konden houden. De rijken waren van deze aandoening gevrijwaard, of althans: dat wordt nu gezegd. Des te vreemder keek de secretaresse naar mij toen ze me na de luizencontrole vertelde dat mijn kinderen de enige op de hele school waren met

Ze maakte haar zin niet af. Er viel een stilte waarin ik de onuitgesproken woorden perfect begreep.

Ik stamelde: ‘We zijn net in Nederland geweest, ik denk dat ze dan dáár luizen hebben opgelopen.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden