Jeugdzorgen

Verlammende faalangst

De burgemeester van Zeist roept de Jeugdzorg ter verantwoording en de media spreken al over 'falende hulpverlening' aan het gezin van Ruben en Julian. Als we als samenleving regelmatig met de beschuldigende vinger richting jeugdzorgwerkers wijzen, zal de angst om te falen en de vlucht in bureaucratie de kwaliteit blijvend verlammen. Terwijl we juist lerende en autonome professionals met voldoende (morele) bagage en zelfvertrouwen nodig hebben om de zware dilemma's aan te pakken.


Daarvoor zullen we werkers juist een hart onder de riem moeten steken bij hun moeilijke werk in plaats van aan de schandpaal te nagelen. De sector moet tijd en middelen krijgen om de, al in gang gezette, professionalisering met kracht te realiseren. De nieuwe Beroepscode voor de Jeugdzorgwerker als ethische wegwijzer, vormt daarvoor een mooie onderlegger.


Niet met de illusie, zoals Micha de Winter terecht zegt (Ten eerste, 21 mei), dat we gezinsdrama's als deze te allen tijde kunnen voorkomen. Wel om de professionele en morele identiteit onder professionals te versterken, meer aan morele oordeelsvorming te doen en te leren van eerdere gevallen.


Jaap Buitink, deskundige beroepsethiek, Heemstede

Karikatuur

Met een etsende arrogantie, een tergend gevoel voor humor en oog voor smakelijke details, laat Hans van der Heijden (O&D, 22 mei) weten dat het niet Jeugdzorg is geweest die heeft gefaald in de gruwelijke afloop van zijn huwelijk. Hij en zijn vrouw gaven Jeugdzorg 'desinformatie', waarna zijn echtgenote niet veel later zijn huis in brand stak.


Hij vertelt hoe 'tastbare herinneringen van foto's en dierbaarheden zijn ingeruild voor herinneringen aan brand, agressie, politie, strafzittingen, detentie en reclassering'. Hij stelt zichzelf de vraag: 'was dit allemaal te vermijden geweest?' Antwoordt: 'Nee, Jeugdzorg was daar niet tegen opgewassen geweest.'


Waarschijnlijk is die conclusie juist. Jeugdzorg is ook niet verantwoordelijk, die moet in de gaten houden wat er is gebeurd als er meldingen van huiselijk geweld binnenkomen.


Als duidelijk is dat zijn vrouw leed onder een psychische stoornis, waaraan Jeugdzorg part noch deel heeft, waarom is het dan nodig om een karikatuur van ze te maken. Daarmee bereikt hij het omgekeerde van wat hij beweert: 'Ik zou niet durven om Jeugdzorg of welke instantie dan ook verantwoordelijk te stellen voor het gebeurde.' Impliciet wordt de schuld van de ramp die hem en zijn gezin getroffen heeft, daarmee wel degelijk bij anderen gelegd. Zij het met een escape, want hij zegt er toch maar mooi bij dat het niet andermans schuld is.


Het is een minderwaardige opstelling van een ver boven het klootjesvolk uitgestegen architect, hoe triest en verdrietig zijn verhaal ook is.


Arthur Sonnen, Amsterdam

Moedig

Wat een moedig opiniestuk van Van der Heijden. Te vaak wordt er door te veel mensen gedacht dat alles in het leven maakbaar en daarom oplosbaar is. Maar dat is gewoon niet altijd het geval. Dat accepteren is moeilijker dan de schuld bij 'de ander', in dit geval Jeugdzorg, neerleggen.


Zelf heb ik geen ervaring met Jeugdzorg. Ik ben lerares en gescheiden moeder. Het verheugt mij dat u durft te stellen dat de mensen die Jeugdzorg vormen, en ook echt hun best doen, geen schuld dragen aan sommige persoonlijke tragedies.


Corita Homma, Amsterdam

Vechtscheiding

Naar aanleiding van de trieste afloop van de zoektocht naar de broertjes Ruben en Julian, stond er een artikel over vechtscheidingen in de krant (Binnenland, 22 mei). Het doet me verdriet op sociale media commentaren te lezen over deze vechtscheidingen in de trant van: 'waar er twee vechten, hebben twee schuld.'


Deze commentaren lijken me door de heftigheid van de toon, geschreven door vaders die zelf in een vechtscheiding zijn verwikkeld en verbitterd zijn over de omgangsregeling met hun kinderen. Een commentaar op Twitter: 'Ik denk dat de vader de kinderen gewoon bij een kennis achter gelaten heeft, zodat de moeder zelf ook eens ervaart hoe het is als je je kinderen een week niet ziet' (Dat was uiteraard voor de jongens werden gevonden).


Graag zou ik zelf genuanceerder denken in deze zaak. Maar ik denk dat de vader door zijn acties het recht op nuance verspeeld heeft. Hij heeft jaren eerder al gedreigd zijn kinderen wat aan te doen. De moord op zijn kinderen heeft hij minutieus voorbereid met als doel zijn vrouw, de moeder van Ruben en Julian, zo hard mogelijk te treffen door de jongens onvindbaar te maken. En deze hardheid bracht hij op terwijl hij nog gewoon omgang met de kinderen had. Terwijl hij ze nog zag lachen en spelen.


Waar er twee vechten, hebben twee schuld. Dat suggereert de aandacht voor vechtscheidingen. Maar dat geldt niet voor alle ruzies. En het geldt niet altijd in gelijke mate. Zadel deze moeder niet op met meer schuldgevoelens dan ze waarschijnlijk al heeft. Dit huwelijk is niet uw gestrande huwelijk, deze moeder is niet de vrouw waarmee u getrouwd was, en die de kinderen onterecht of terecht bij u wil weghouden.


Dat neemt niet weg dat diep medelijden met de familie en vrienden van de vader op zijn plek is. Ook zij hebben verloren: de kinderen, de man, en het beeld dat ze vroeger van hem hadden.


Els van Lierop, 's-Hertogenbosch

Verwachtingen

Als maatschappelijk werker heb ik in de loop van de jaren vele echtparen met vastgelopen relaties begeleid. Met wisselend succes.


Na weer eens met de handen in het haar te zitten, kreeg ik een ingeving en ben ik de echtparen gaan vragen om als 'huiswerk' met elkaar te gaan bespreken of men kon terughalen met welke verwachtingen zij met elkaar de relatie waren begonnen. En of die verwachtingen toen ook naar elkaar toe waren besproken.


Bij de vervolgafspraken bleek dat vaak niet het geval. Men wist nog wel de eigen verwachting te reproduceren, maar die verwachtingen waren over en weer niet gecommuniceerd. In een aantal 'gevallen' bleken cliënten nog nader tot elkaar te kunnen komen, in andere 'gevallen' bleken de verwachtingen zover uit elkaar te liggen dat reparatie geen haalbare kaart meer was.


In plaats van als vaststaand feit te nemen dat een op de drie huwelijken strandt, met alle gevolgen van dien, zouden mensen moeten leren hun wederzijdse verwachtingen met elkaar te bespreken. Daarna kan dan het besluit vallen al dan niet met elkaar verder te gaan. Dit zal volgens mij leiden tot minder scheidingen en meer kwalitatief betere relaties.


Anton Schlichting, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden