Jeroen van Vliet & Mete Erker

Mooie tenorsaxlijnen die eindeloos mogen zingen tussen de muren.

Bijzondere concertsituatie: de muzikanten zijn verdwenen. Op de podiumvloer zien we een vleugel, de speeltafel van een orgel en een tenorsaxofoon, liggend op de grond. En toch is de muziek alom aanwezig in de ruimte. De bron ligt ergens achter je, meter of vijf naar boven, waar vanuit de klanken in de royale akoestiek zich aan elke vierkante centimeter van de Parkkerk opdringen.


Het is een mooi initiatief van het Orgelpark, een omgebouwde kerk aan het Amsterdamse Vondelpark die dient als concertpodium waarin verschillende orgels en andere toetsinstrumenten over de ruimte zijn verdeeld: jazzmuzikanten uitnodigen. De aan improviserende muzikanten inherente avontuurzucht leidt dat tot creatieve exercities waarbij wordt gespeeld met ruimte en akoestiek.


Toetsenist Jeroen van Vliet en rietblazer Mete Erker zijn naar boven gelopen om van daar de noten te laten zwieren in de ruimte. De klanken vanuit het Verschueren-orgel op het balkon, gebouwd naar 19de-eeuwse Franse stijl, mengen zich in een bedwelmende walm met de sopraansaxofoon. Het is een vervreemdende ervaring om de muziek achter je vandaan te horen, maar juist zo'n element maakt een concert gedenkwaardig.


Het vermaarde duo speelt met de mogelijkheden die het Orgelpark biedt. Spannend is de eenzijdige interactie van Erker met de vaak overweldigende lucht door de orgelpijpen. Als Van Vliet op het balkon het orgel beroert, speelt Erker met opzet zulke zachte noten dat ze boven onmogelijk te horen zijn, enkel voor het publiek. Of hij loopt met de tenorsax in de mond een rondje, om zijn broze geluid dynamisch te laten kaatsen.


Het is niet makkelijk om in zo'n ruimte jazz te spelen. Een bak virtuoze noten smelt snel samen in een grote galm. Dat gebeurt een enkele keer, in wat ritmische stukken op de vleugel. Van Vliet lost het op door accenten extra fel te spelen. Een heikele opgave in een omgeving waarin elke klank tien seconden later nog is te horen, waardoor timing een andere context krijgt. Maar de gekozen stukken, veelal van de hand van Van Vliet, klinken tactisch uitgekleed. Mooi zijn de beheerst geblazen tenorsaxlijnen die in lange pauzes eindeloos mogen zingen tussen de muren.


Wat ook werkt zijn de repeterende patronen die Van Vliet graag als basis gebruikt in de composities die houvast bieden in de klankweelde.


Doorslaggevend voor het mooie concert is het samenspel. Het luisteren naar elkaar, aanvoelen wanneer de juiste noot gespeeld moet worden om het mooist samen te vloeien. Erker en Van Vliet behoren tot de fijnste improviserende duo's in Nederland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.