Jengelgrut

Mijn lievelingsstrand is geïnfecteerd met krijsend gebroed. Monkelend strompel ik door het zand: ik houd van kinderen mits goed gaar. Voor de rots waarop ik normaliter mijn vodden dump alvorens te gaan badderen, zit een Nederlands gezin met vier koters. Hun territorium wordt beschermd door loopgraven, parasols, koelboxen, emmers, schepjes en een stem die klinkt als piepschuim op glas: 'Smeer je in Arnold, niet te ver in zee Mees, drink je sapje Sterre, raak die hond niet aan Tygo.' Arnold noemt zijn vrouw 'je moeder' en zij is vermoedelijk de jongste Libelle-lezeres van Nederland.


Mijn held W.C. Fields had het jengelgrut een oor afgescheurd en een corrigerende schop onder de toges gegeven, maar 'je moeder' houdt het bij door merg en been gaande commando's.


Mijn dag begon al in mineur: waterpomp stuk, toilet verstopt, miereninvasie op aanrecht vanwege open pot vijgenjam, Jamba had mijn mobiel en mijn onverwoestbare Ecco-lopers (biom ultra men) gesloopt en ik verwondde mij aan een roestige spijker op de veranda. Mijn hele dagschema was naar de gallemieze. Vroeger vluchtte ik dan onmiddellijk in de drank en de drugs maar nu, sadder but wiser, besloot ik te gaan zwemmen in de Ria Formosa. Een van de mooiste natuurgebieden van Europa en tevens de plek waar ik mediteer, is echter verworden tot Bobbejaanland.


Laatst zei een oudere dame tegen mij dat ik kinderen haatte omdat ik zelf geen kinderen heb. 'Nee Anneke', zei ik, 'ik ben de vrolijkste mens van de wereld vanwege mijn trage zaad. Weet je wat mijn tragiek is, lieve schat? Het kind in mij stierf in vakantiekolonie Juliana in Egmond aan Zee. Ik bevond mij tussen het uitschot van Amsterdam en was de enige die met twee woorden sprak en met mes en vork at. Ik had gelukkig een negervriend die Sjimmie heette. Voor een handvol snoep beschermde deze sympathieke reus van 8 mij tegen die doorgefokte ratten. Dankzij Sjimmie ben ik toen net niet groepsgewijs verkracht, anders was ik nu een zwempedo geweest.'


Anneke begon zachtjes te schreien toen ik herhaalde dat het kind in mij dood was.


Opnieuw word ik opgeschrikt, ditmaal door een brullende Arnold die met een schop naar 'je moeder' en kroost zwaait. Ik vrees voor een nieuwe gezinsmoord.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden