Jean-Philippe Rameau ***

Spektakelstuk rond een lelijk nimfje dat zich laat opvrijen door een geile god

Groningen, Stadsschouwburg.


Jean-Philippe Rameau: Platée. Regie: Mirjam Koen en Gerrit Timmers. Solisten, Koor van De Nationale Reisopera, Combattimento Consort Amsterdam o.l.v. Jan Willem de Vriend, 15/11. Tournee t/m 15/12, reisopera.nl. Radio 4: 26/11, 19.00.


Jean-Philippe Rameau heeft lang op zijn revival moeten wachten. Vanaf de jaren tachtig moest de barokcomponist toezien hoe de operawereld eerst aan de zwier ging met Händel en toen met Monteverdi. Maar hem bleven ze hardnekkig beschouwen als het nuffige neefje van de Franse tak, ook in Nederland, waar zelden een Rameau in vol ornaat viel te bewonderen.


Toen De Nationale Reisopera in 2002 Platée presenteerde, was dat een betrekkelijke noviteit. Nu, negen jaar later, raken we met Rameau alweer verwend. Na Castor et Pollux in 2008 greep De Nederlandse Opera dit voorjaar eveneens naar Platée, het spektakelstuk rond een lelijk nimfje dat zich laat opvrijen door een geile god.


In Groningen, bij de reprise door de Reisopera, duikt Platée op als een Shirley Temple-achtige poetsfee. Krulletjes, jurkje, sokjes: tenor Harry Nicoll had de lachers meteen op z'n hand. Hij liet zich opnieuw in zijn travestierol hijsen door Mirjam Koen en Gerrit Timmers.


Dit Rotterdamse regisseursduo hevelt de antieke mythe over naar een Amerikaanse sprookjeswereld, met als ijkpunten Disney, Texas en Elvis. Dat erfgoed kent Claron McFadden uit de eerste hand. Gekleed als cowgirl leeft de sopraan zich magnifiek uit in de rol van La Folie (de waanzin), ondertussen coloraturen spuwend met de zwenking van een roestige achtbaan. Te lachen valt er bij de Reisopera wel meer. Over het koor van deinende waterlelies bijvoorbeeld, of de dans der scootmobielen. Maar bij de zoveelste linedance op een barokke rigaudon slaat de verzadiging toe. Het is een eeuwig dilemma: waar laat je Rameaus balletten? Schrappen helpt, maar heeft als nadeel dat er geniale muziek verdwijnt.


Hoe je de dans slimmer vervlecht met het verhaal, lieten Nigel Lowery en Amir Hosseinpour dit voorjaar zien in Amsterdam. Ook op ander vlak troeven ze hun Nederlandse collega's af. Door de opera te verplaatsen naar het mierzoete rijk van de fairy tale, halen Koen en Timmers bij voorbaat het gif uit Jupiters schoftenstreek.


De Groningse Stadsschouwburg beschikt over een akoestiek van schuurpapier. Harry Nicolls wapperstem kon daar slechter mee overweg dan de evenwichtiger kelen van Philippe Kahn (Jupiter), Vincent Lesage (Mercure) en Machteld Baumans (Junon). Komisch kwakend moerasgeluid was in veilige handen bij dirigent Jan Willem de Vriend en het Combattimento Consort Amsterdam.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden