Column

Je ziet niet elke dag een diadeem dragende poedel

Feest, kortom, maar waar ik vandaan kom, noemen ze dat aanstelleritis.

Beeld anp

In een vorig leven werkte ik voor een modeblad, in de tijd dat de bomen nog tot in de hemel groeiden. Een mooie tijd.

Ik leerde dineren met zes soorten bestek. Zag de bergen in Tirol door de ramen van een privéjet. Sprak met Amerikanen, danste met Fransen en keek de kunst af van Italianen, vooral als het om eten en tassen ging. De uitgeverij waarvoor ik werkte was al even avontuurlijk, grillig is ook een woord. Geen cao, wel champagne - arbeidsvoorwaarden waar ik als twintiger overigens prima mee kon leven.

Ik denk nog weleens aan dat bedrijf, vooral als het tegen de feestdagen loopt. Dan organiseerde het bedrijf namelijk de Miljonair Fair, een vierdaags evenement waar het mooiste van het mooiste op het gebied van auto's, sieraden, mode, eten en drinken werd tentoongesteld. Vier dagen lang veranderde de RAI, de betonnen vloer voor de gelegenheid bedekt met zwartgrijze tapijttegels, dan in een klatergouden clubhuis voor ondernemers, modellen, BN'ers, societyladies, beursboys, dagjesmensen, eksters en grootgrutters. Echte miljonairs kwamen er niet op af, wel mensen die graag tegen geld aanschurken en daar zijn er veel meer van, al met al een prima verdienmodel dus.

Wij redacteuren waren er ook.

Ik herinner me bladen vol sushi en horloges van een ton en mensen die in de rij stonden om ermee op de foto te gaan. Ik herinner me Pamela Anderson, die, gestoken in een glitterbadpak, op een gong sloeg. Ik herinner me de organisator, die vond dat ze dat goed kon. Ik herinner me de verslaggever van Privé, die dat opschreef. Ik herinner me fonteinen van chocola, vrouwen van wie het hele gezicht was vervangen en een poedel die Coco heette en elke drie weken zelfstandig met de taxi naar de kapper ging.

Feest, kortom, maar waar ik vandaan kom, noemen ze dat aanstelleritis.

'Een víp-avond?', zei de buurman. 'Wat moet je daar doen dan?', vroegen vriendinnen. 'Ons zorgstelsel wordt gesloopt terwijl u nog een bootje koopt', riepen de demonstranten langs de rode loper, die ze consequent de 'walk of shame' noemden.

Helemaal goed uitgelegd kreeg ik het zelf ook niet.

'Ik kom graag een keer kijken', zei mijn moeder daarom, dezelfde moeder die al tien jaar lang dezelfde tas draagt 'omdat weggooien zonde is'. Ik liet een kaartje wegleggen bij de kassa en zei dat ze zich niet verplicht hoefde te voelen om lang te blijven.

Beeld anp

Die avond trof ik mijn moeder in de hal. Ze droeg een zelfgemaakte jurk van rood fluweel en schoenen waarop ze kon lopen. We liepen langs de diamanten en de boten. We keken naar de modeshow van Sheila de Vries en naar de demonstratie van de oesterman. Toen we trek kregen, gingen we naar Hergo, de chique slager uit Amsterdam-Zuid. Mijn moeder nam een broodje kaas. Net toen ik wilde voorstellen langs de handlezeres te lopen (gouden bergen, anyone?) zagen we hoe een dure tante haar broodje uit haar handen liet vallen, kort naar de kwak krabsalade naast haar pumps keek en daarna zonder blikken of blozen wegliep. Vervolgens zag ik hoe mijn moeder een servetje pakte, de flats van de zwartgrijze tapijttegels veegde en keurig in de prullenbak gooide. Het was dat moment dat ik haar mooier en chiquer vond dan alle vrouwen in die hele RAI bij elkaar.

Verdedigen deed ik de Fair daarna niet meer, maar in december denk ik er altijd even aan. Je ziet niet elke dag een poedel met een diamanten diadeem.

Pamela Anderson in glitterbadpak vorig jaar op de Miljonair Fair. Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden