Column

'Je voelt je machteloos als je op basis van je politieke opvattingen geen baan krijgt'

De ene keer wordt columnist Ferdows Kazemi voor een functie afgewezen omdat ze 'een te sterke eigen mening' heeft. Dan weer omdat ze 'te introvert' is.

Een jonge vrouw in de wachtkamer van het UWV. Beeld anp

'Hé, deze functie is echt iets voor jou. Wil je ernaar kijken?', riep mijn man en tijdje geleden enthousiast, nadat hij een vacature in de krant gelezen had.

Het was inderdaad een interessante functie. De werkgever in kwestie had een bureau ingehuurd om daarvoor kandidaten te vinden. Ik stuurde een brief naar het bureau en werd snel uitgenodigd voor een gesprek. Ik trok voor het gesprek mijn nette zwarte outfit met daaronder hoge laarzen aan, en deed wat make up op, precies zoals je in de sollicitatieboekjes leest, niet te veel en ook niet te weinig.

Timide
De heer die het gesprek met mij voerde vond mij te introvert voor de functie. Hij vond mij erg timide overkomen. Toch wilde hij me voordragen aan zijn opdrachtgever vanwege mijn cv.

Om niet weer te introvert over te komen, trok ik een rode outfit aan - rood is toevallig ook mijn favoriete kleur- , met daaronder mijn hoge zwarte laarzen. Ik geef toe, het was een beetje een oorlogsuitstraling. Maar wat doe je als je hoort dat je timide overkomt? Je probeert het te camoufleren met wat kleur.

Het werd een prettig gesprek, en ik had niet de indruk dat ze mij timide vonden. Maar ik werd niet de gelukkige winnares. Volgens de heer van het bureau, die later het slechte bericht doorbelde, vonden zij dat ik te stevig in mijn schoenen stond en een te sterke eigen mening had. Daarnaast vonden zij mij ook nog te introvert voor deze functie. Ik zou niet erg energiek overgekomen zijn.

Godzijdank vonden ze mij niet agressief met dat rode pak en de hoge laarzen eronder. Ik had overigens ook tijdens het gesprek een opmerking gemaakt over het plafond van de kamer waarin we zaten. Het was echt geen gezicht, met al die leidingen en dikke buizen zichtbaar tegen het lelijke betonnen plafond aan. Dat zou architectonisch verantwoord zijn. Maar ik kon het niet laten om er niets van te zeggen. Kunstzinnig ben ik vast ook niet bevonden, maar dat kreeg ik niet te horen in het rijtje van minpunten.

 
Om niet weer te introvert over te komen, trok ik een rode outfit aan met daaronder mijn hoge zwarte laarzen

Het is niet de eerste keer dat ik word afgewezen voor een functie, op basis van deze 'afschuwelijke' kwalificaties; 'te stevig in de schoenen staan, en een te sterke eigen mening hebben'. En wonderbaarlijk genoeg ook nog 'te introvert'.

Hoe kun je na één gesprek concluderen dat iemand te stevig in haar schoenen staat en een te sterke eigen mening heeft? Dat kan niet, tenzij die persoon zich heel goed heeft geuit. Maar hoe kun je dan tegelijkertijd te introvert zijn?

Tja, alles kan tijdens het solliciteren.

Machteloos
Maar je voelt je pas echt machteloos als je hoort dat je op basis van je politieke opvattingen geen baan kunt krijgen. Juist in een land waar de vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel staat. Ook dat is mij overkomen. Ik werd eens afgewezen voor een functie omdat ik in mijn columns op Volkskrant.nl een uitgesproken mening zou hebben over een bepaalde politieke stroming in Nederland. De organisatie wilde het risico niet lopen om een deel van haar leden kwijt te raken door mij, als felle maatschappelijke en politieke critica, in dienst te nemen.

Wat doe je, span je een rechtszaak tegen zo'n organisatie aan? Dat kon ik niet doen. Ten eerste omdat zij dat mij vertrouwelijk gezegd hadden, ze wilden eerlijk zijn. Zij hadden ook kunnen zeggen dat mijn competenties niet voldeden aan hun verwachtingen. Ten tweede kon ik het nooit bewijzen. Het was namelijk niet op papier vastgelegd. Het zou dan hun woord worden tegen het mijne. Bovendien kon ik ze zakelijk gezien niets kwalijk nemen. Het belang van hun organisatie ging vóór mijn belang.

Het is een systeemfout. Ik kan de organisaties dan ook niet verwijten dat zij een dergelijk waardensysteem overnemen. Een systeem waarin de felle critici maatschappelijk gevreesd zijn, en de jaknikkers en meebuigers doorgaans geliefd zijn, hoe triest het ook mag zijn.

Uiteraard niets om, als vrije natie, trots op te zijn. Wellicht is deze natie meer koopman dan dominee. Of misschien is het een illusie dat de dominee geen handelsgeest heeft. Hoe dan ook, ik ben en blijf een felle critica, die noch koopman, noch dominee wil zijn.

Ferdows Kazemi is schrijfster van de roman 'De ongewenste zoon' en columniste voor Volkskrant.nl.
Volg haar op Twitter: @FerdowsKazemi

 
Maar je voelt je pas echt machteloos als je hoort dat je op basis van je politieke opvattingen geen baan kunt krijgen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden