'Je speelt mooi weer. Keep up appearances'

Als het hele gezin lid is van de Watersportvereeniging en alle drie de kinderen daar zeilboten hebben liggen, dan vergt dat een forse maandelijkse bijdrage. Ook uit een groot maandsalaris is het een hap. Tel daarbij de hockeyclub, de Rotaryclub, de wijnclub, de uitgaven voor al die culturele evenementen waar je acte de présence moet geven. 'Je hebt te maken met dat Gooise verschijnsel dat je niet kunt achterblijven. Je gaat mooi weer spelen. Keep up appearances.

Maar de bank wordt niet barmhartig omdat een cliënt in het Gooi hoge kosten heeft. Van alle aanmaningsbrieven wisten de buren niets. Het schip kapseisde na zijn scheiding, vertelt Lukas Beaumont (67). Hij verloor enorm op de rietgedekte villa in Laren waarvoor hij, een paar jaar voor de crisis, een tophypotheek had gekregen. Hij was alleenverdiener, zijn vrouw was mede-eigenaar, hij moest haar uitkopen, hij tekende van alles waar hij zijn hoofd niet bij had. Hij werd in zijn eentje aansprakelijk voor een enorme schuldenlast. De hele schilderijencollectie werd geveild, maar vele rekeningen bleven openstaan.

'Ik vertoonde toen al vluchtgedrag. Je stopt het weg. De aanmaningen vielen bij bakken in de brievenbus. Ik opende ze niet meer. Ik vluchtte in de drank.'

Beaumont is een aimabele man. Zijn volzinnen lardeert hij met Engels en Frans. De kleding is onberispelijk: colbert van smaakvol bruin Harrods tweed, bruine corduroy broek, bordeauxrode stropdas. Hij ontvangt in opvangcentrum De Cocon in Hilversum, in een kamertje dat de hulpverleners ter beschikking hebben gesteld. Een hooggeplaatste heer die je kort wat vragen mag stellen, zo komt hij in eerste instantie over. Maar Beaumont, van origine chemicus, het gros van zijn carrière werkzaam in de merkenregistratiebranche, heeft alle tijd. In april bracht zijn oudste zoon, nog student, hem hier naartoe, nadat hij hem in Amsterdam op straat 'in verwarring' had aangetroffen.

Sociaal pension De Cocon is anders van sfeer dan een villawijk in Laren. 'Hier vind je normale mensen', zegt Beaumont, 'de hulpverleners zijn voortreffelijk'. In zijn oude woonplaats had hij Marco Borsato en Gordon praktisch als achterburen, nu is hij omringd door dak- en thuislozen - uit heel verschillende lagen van de bevolking. Het idee dat alleen probleemgezinnen in Almere in financi-ele problemen komen, dat behoeft correctie. 'Het kan echt iedereen overkomen.'

Sinds hij in De Cocon zit, gaat het beter met hem. Misschien wel de grootste opluchting is dat hij niet meer hoeft te doen alsof. 'In Laren is alles uiterlijke schijn, het gaat er echt alleen om geld. Veel clichés over het Gooi zijn gewoon waar. Het wemelt er van de patjepeeërs. Ze zeggen daar 's zondags: we gaan even de automobiel uitlaten. Het was een cultuurverschil met Baarn, waar we tot 2001 woonden. Daar had je normale mensen.'

Die verhuizing naar Laren was, zegt hij, contrecoeur, hij deed het voor zijn zeventien jaar jongere echtgenote, die ooit zijn secretaresse was geweest. 'Zij wilde graag naar Laren, zij had toch het idee dat daar de belangrijke dingen gebeurden. Het ging destijds al niet goed tussen ons, zij vond mij saai worden. Ik wilde mijn huwelijk redden en nam een enorm risico. Zij had die villa gevonden. Vlakbij woonde een vriendin van haar, van wie de man directeur was van een vliegmaatschappij. Ik had dat huis niet eens gezien toen ik de hypotheekakte tekende. Ik verdiende ongeveer wat een chirurg verdient, maar deze hypotheek kreeg ik maar ternauwernood rond. Mijn vrienden in Baarn zeiden: wat ben je aan doen? Je knoopt je op.'

Niet alleen de hypotheeklasten gingen omhoog. 'Clubs in het Gooi hebben twee soorten ballotage, je moet worden voorgedragen door iemand die al lid is en je moet die hoge lidmaatschapsgelden kunnen betalen. Zo selecteren ze hun publiek.'

Een paar jaar na de verhuizing volgde de scheiding. Na de scheiding brak de crisis uit. 'Ik begon toen aan een zwervend bestaan. Vanwege alle schulden werd beslag gelegd op het grootste deel van mijn inkomen. Er bleef domweg niets over. Op is op. Ik kon niets huren. Ik had geen vaste woonplek meer. Ik verbleef dan weer bij die, dan weer bij die. Ik had altijd een seizoensabonnement gehad op het Concertgebouw. Nu speurde ik in Amsterdam naar gratis evenementen, bijvoorbeeld naar voordrachten van vespers in kerken.'

Geleidelijk gleed hij weg in een depressie. 'Na mijn pensionering in 2010 viel alle structuur uit mijn leven weg. Van pillen moet ik niets hebben, dus ik ging drinken, elke avond liters bier. Goede wijnen kon ik niet meer bekostigen en slobberwijnen kan ik niet drinken, daarvoor ben ik te veel wijnkenner.'

Met hulp van De Cocon heeft hij inmiddels de controle over de alcohol herwonnen. Eén keer per dag drinkt hij op een Hilversums terras één biertje. In het opvangcentrum heeft hij sinds kort een eigen kamer. Hij leest er veel en leidt activiteiten voor mensen die hier net als hij langer verblijven. 'Leidinggeven kan ik, dat heb ik jarenlang gedaan.'

Op termijn moet hij weer over zijn pensioen kunnen beschikken. 'Ik hoop in Hilversum te kunnen blijven wonen, Hilversum is een prettige gemeente, een rode gemeente in het Gooi. Over mijn toekomstige woonsituatie bestaat nog geen duidelijkheid. Vanwege de hoogte van mijn pensioen kom ik in niet in aanmerking voor sociale woningbouw . Maar op mijn leeftijd krijgt niemand meer een hypotheek.'

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden