Je moet (minimaal) een keer per week je moeder bellen

'De moeder leert haar kind te dulden, leert van het kind te houden, zoals ze het lezen leert. Het geworpen zijn is iets waar het kind niet om gevraagd heeft....

De geworpene heeft niet om het leven gevraagd en als extra bonus krijgt hij er een verzameling mensen bij. Het begint overzichtelijk en noodzakelijk met de directe verzorgers (mama en papa), maar al gauw komen er allerlei mannen en vrouwen boven zijn wieg hangen die geen duidelijke functie lijken te hebben: oma's, opa's, ooms, tantes, neven en nichten. Maar het gaat verder: de geworpene wordt verliefd en krijgt er nóg zo'n verzameling bij: de schoonfamilie. Vanaf dat moment kan het hard gaan: de geworpene werpt zelf, hij krijgt een tweede generatie (schoon)familie, enzovoort. Barst daarover maar eens niet in huilen uit, als geworpene.

Familieleden, je hebt ze en je kunt met goed fatsoen niet om ze heen. Onherstelbare ruzies, steeds terugkerende verwijten en te veel bemoeienis. Zo veel mogelijk negeren of vol overtuiging aan deelnemen? Vragen te over.

De eerste: hoe vaak heeft u telefonisch contact met uw moeder? Dat de kwaliteit van die gesprekken iets zegt over de relatie is duidelijk. Maar volgens Marleen Scheurkogel (36) uit Utrecht is ook de duur veelbetekenend. Zij weet precies hoe lang ze gemiddeld met haar moeder spreekt: achttien minuten. 'Zou het contact zorgeloos zijn, dan sta je daar niet bij stil', mailt ze. Ze hebben het altijd al gauw drie minuten over het weer. Verder vertelt Marleen onder andere over haar zoon: 'Ja, met het kleine mannetje gaat het goed, ja hoor. Ja, hij gaat nog steeds naar de crèche en hij vindt het er heel leuk.' Marleen: 'Onuitgesproken onbegrip voor die keuze hangt tussen ons in.' Als ze het even niet meer weten, heeft moeder tot slot een goeie klassieker. 'Ze brengt het altijd een klein beetje gedragen: 'Oh trouwens, je moet de groeten hebben van oom Kees en tante Sjaan uit Canada.'' Ik ken ze amper en zou ze op straat straal voorbijlopen, maar mijn moeder is hun plechtige groetenbrenger.'

Onuitgesproken onbegrip doet het goed over de telefoon, lijken moeders te denken. Bij die van Wim Zaat (54) uit Utrecht gaat het over de frequentie van bellen en langskomen. 'Niet dat zij je ooit een verwijt zal maken, maar je voelt gewoon dat het te lang geleden is.' Hij moet in elk gesprek eerst een emotionele kloof zien te dichten, mailt hij. 'Naarmate het gesprek verloopt begint langzaam maar zeker ook de telefoon, die aanvankelijk als een sneeuwbal aanvoelde, in mijn hand te ontdooien. Iedere keer weer na het

beëindigen van het gesprek neem ik mij voor het initiatief aan haar te laten, maar telkens weer pak ik die sneeuwbal op en tel de seconden tussen de stilte die zij laat vallen en haar antwoord 'goed'.'

Bij Linda Looijmans (33) uit Nijmegen en haar moeder vallen weinig stiltes. Op donderdag voeren ze 'het gesprek van de week van een half uur', de korte gesprekken spreiden ze over de week. 'Mijn moeder weet van sommige gebeurtenissen ware feuilletons te maken. Die variëren van het wel en wee van de buurt en familie, ervaringen met klanten in haar winkel tot de laatste dorpsnieuwtjes. Voor mij genieten.'

Zo kan het dus ook. Een keer per week een fatsoenlijk telefoongesprek voeren met je moeder, dat zou de norm moeten zijn, vindt u ook niet? Reacties zijn welkom, evenals suggesties voor nieuwe stellingen over familieaangelegenheden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden