Je moet (minimaal) een keer per week je moeder bellen (deel 2)

Nieuwe lezersrubriek over hoogte-, diepte- en knelpunten in het familieleven...

'Het moment dat m'n moeder besloot om met mijn vriendje te zoenen, was het moment dat ik besloot haar niet meer één keer in de week te bellen', mailt Antoinette de Graaf uit Utrecht. Haar moeder heeft natuurlijk wel een beetje om straf gevraagd. Helemaal goed doorgekomen is die alleen niet, want moeder bleef zelf wel bellen. Antoinette: 'En claimen. Het gesprek eindigde niet zelden met de mededeling dat andere dochters gezellig met hun moeder gingen winkelen en dat zij dat zo moest missen. En ik moest mijn studentenleven vaker onderbreken om bij haar op bezoek te gaan, want de kinderen van de buren kwamen elke zondag, met bloemen.'

Waar ging het mis? De vader van Antoinette overleed toen zij 10 was. 'Als puber van 14 hoorde ik verhalen over m'n moeders seksleven en gaf ik haar adviezen op relatiegebied.' Haar moeder gedoeg zich als vriendin, kwam op haar feestjes, maakte afspraken met haar vrienden. Aanvankelijk vond Antoinette dat niet abnormaal, tot dat ene vriendje dus. Nog tien jaar heeft ze contact gehouden, maar inmiddels is het verbroken. 'Ze noemt mij een slechte dochter en vertelt m'n kinderen dat ik tot mijn twaalfde lief was en daarna niet meer. Ik ben nu 34 en heb geen ouders meer.'

En dus ook geen vaste belmomenten. Of telefonische ruzies. Zoals deze van Jacqueline de Rond (53) uit Groningen: 'Mam, ik ga 10 juli trouwen.' Prachtige opmaat voor een fijn en lang gesprek. Maar nee. 'Dat kan niet, want dan heb ik fietsvierdaagse', antwoordde Jacquelines moeder op het verheugende nieuws. Einde gesprek. 'Bam, hoorn erop', schrijft Jacqueline, 'maar ze kwam wel.'

Een goeie ruzie is toch altijd te prefereren boven onbegrip. De twintigjarige Sofie uit Utrecht belt minimaal één keer per week met haar ouders.

Met haar vader gaat dat prima, maar zodra ze haar moeder aan de lijn krijgt wordt het stroef. 'Hoi mam, hoe is het?' 'Goed, met jou?' 'Ja, ook goed. Beetje druk, hard aan het studeren, veel college en ook druk met filmen. Maar hoe is het verder daar?' 'Ja, alles zo zijn gangetje, hè?' En dat is nu net wat Sofie beangstigt, het gangetje van haar moeder: werken als tandartsassistente in een dorp, huishouden, tv-kijken en slapen. Volgende vraag dus: 'En met oma?' 'Tja, ze kwakkelt voort hè.' Sofie: 'Kortom, mijn moeder heeft geen idee hoe mijn leven er nu uitziet. Zolang wij elkaar af en toe spreken en zien, en onze gesprekken oppervlakkig blijven, dan zijn wij gewoon de moeder en dochter die we altijd geweest zijn.'

Aan een keer bellen per dag zal Sofie dus niet moeten denken. Maar ze kan maar beter gewaarschuwd zijn: het aantal gesprekken neemt vaak toe, niet af. Nathalie (32) uit Rotterdam belt elke dag met haar moeder - haar vader is vorig jaar overleden, vandaar. Dat is te vaak, vindt Nathalie. 'Een kort gesprekje is niet zo erg, maar als ik bel kan ik nog net 'haai met mij' zeggen en zij begint met haar monoloog. Over mijn oma (die ik haat), over mensen in de flat die ik niet ken en van wie ze dan eerst het hele cv vertelt alvorens tot de clou te komen. Zo irritant.' Soms verzint Nathalie een smoes om op te hangen. En: 'Wat ik weleens doe is de hoorn wat verder van we af houden, maar dat vind ik eigenlijk asociaal.' Toch is Nathalie mild over haar moeder: een harstikke lief mens. Soms is het alleen wat veel, maar dan denkt ze: 'Zij moet toch ook d'r verhaal kwijt?'

Nieuwe stelling: moeders op leeftijd hebben recht op meer telefonische aandacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden