'Je moet in die garage zijn, met hippe naam en mensen met baarden erin'

 

null Beeld belga
Beeld belga

Tot de vele dingen die ik eigenlijk niet durf behoort ook het bezoeken van een pop-uprestaurant. Iets dat zomaar ineens tevoorschijn komt kan ook zomaar weer verdwijnen, nietwaar, floep, in het luchtledige, met mij erbij, terwijl ik net een hap 'escabeche van zeebaars met hibiscusschuim' wil nemen, of 'feuilleté van king crab en huisgerookt rundermerg'.

Maar huisgenoot P. kent geen angst; die neemt gerust plaats in voertuigen die door zijn 13-jarige zoon bestuurd worden, desnoods op volle zee bij ongeloofwaardige snelheden, dus die durft ook in pop-uprestaurants. Sterker nog, hij reserveerde er een tafel voor twee, zodat ik gisteravond, met lood in de schoenen, het Stadionplein op kwam fietsen.

Daar bevonden zich vroeger twee FEBO-filialen, vlak naast elkaar, wat overdreven was. Die zijn nu allebei verdwenen - wat óók overdreven is - om plaats te maken voor een bouwput. Daartegenover moest het pop-uprestaurant staan. Inderdaad zag ik een lelijk wit gebouw met een heleboel fietsen ernaast en een hippe naam op de gevel, waar ik schuw binnen kwam stappen tussen mensen met baarden die artisanaal bier uit jampotten dronken en 'huisgepofte Iberico-varkensknie' aten, in een soort enorme garage, vol galmende echo's van de industriële revolutie.

P. was er niet. Wel hing er een spiegel waarop 'you're ugly' geschreven stond. Dat was jammer. P. belde op: waar ik bleef. 'Waar zit jíj?', vroeg ik verontwaardigd. 'Je moet in die grote witte garage zijn, met een hippe naam en allemaal mensen met baarden erin', zei hij. 'Kan niet missen.'

Daar had je het gesodemieter al. 'Daar bén ik, maar ik zie je nergens', jammerde ik. 'Ik jou ook niet', sprak hij. Romeo en Julia verdwaald in verschillende dimensies. Ik keek nog eens in de spiegel die mij zo lelijk vond; misschien was ik inmiddels verdwenen? Nee, ik was er nog. Maar waar?

In het verkéérde pop-uprestaurant. Er zijn aan het Stadionplein blijkbaar twee enorme witte garages met hippe namen vol mensen met baarden die 'hand-geïnfuseerde vlierbloesem-gin-tonic' drinken en 'huisgefermenteerde lamstong' eten. Het is bijna niet te bevatten.

Even later zat ik, nog nasidderend, achter een bordje 'rillettes van Schipholgans met daslookcroutons', met uitzicht op een blinde muur vol industriële littekens en tl-buizen. 'Zie je wel? Het valt allemaal best mee', suste P. Terwijl ik braaf knikte hoorde ik aan de tafel naast me een vrouw besmuikt telefoneren. 'Ja, ik bén er hoor, in dat pop-uprestaurant', zei ze ongerust. 'Maar ik zie je nergens...'

Ik ben maar vroeg naar bed gegaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden