'Je maakt je kwetsbaar door giften... Tja, ik vind het allemaal best'

Hij lag de afgelopen maanden zwaar onder vuur. Hein Verbruggen zou onder één hoedje hebben gespeeld met Lance Armstrong.

De wielersport staat op een kruispunt, wordt gezegd.

Verbruggen: 'Alweer?'

De beeldvorming is: de Internationale Wielerunie UCI en Hein Verbruggen wisten meer. 'Die schijn bestaat, ja. Maar dan moet je hardmaken wát wij wisten. Schijn is iets anders dan feiten'

Wat wisten jullie?

'Net zoveel als jullie, de journalisten.'

In 1994 zag iedereen de Gewiss-ploeg wegknallen uit het peloton en 1, 2 en 3 worden in de Waalse Pijl. Rook u toen geen onraad?

'Maar zien, ruiken of vermoeden is iets anders dan weten. Wie doet wat, en waar en wanneer? Als bestuur moet je wel dingen kunnen bewijzen. Als je iemand 215 keer controleert en hij is altijd negatief, dan zit het probleem vooraleerst in de test zelf . Nou, daar ben ik niet voor verantwoordelijk.

'Lance Armstrong is nooit, maar dan ook nooit positief geweest bij ons. Ze komen steeds met twee gevallen. Eén: het gebruik van cortisonenzalf in 1999 - mind you, dat is door het Franse ministerie behandeld en niet door de UCI. En twee: een verdachte test in 2001. Daar hebben we de follow up aan gegeven die wij er altijd aan gaven. Verdachte waarden lieten wij niet lopen. We zeiden tegen de renner: 'We kunnen je nu niet pakken, maar je mocht tot hier en je zit nu hier. Je staat heel erg rood op de radar.' Dat hebben we ook gedaan met Hamilton. Die zegt nu: 'Ik was eigenlijk positief, maar ze lieten me lopen.' Dat is intens gemeen. Ik heb er zelf bijgezeten. En die leugenaar van toen is nu de held van de pers.'

Dat is ook beeldvorming.

'Wat moet ik daar nou tegen doen? In 2001 kwam er ineens een Franse methode om epo te ontdekken. Er waren grote bonden die er alles aan hebben gedaan om te voorkomen dat die methode werd goedgekeurd. Ik zal geen namen noemen. Het argument was dat die methode eerst gepubliceerd moet worden in een wetenschappelijk tijdschrift, en dat kon nog wel eens lang duren. Uiteindelijk heb ik namens de UCI zelf mijn nek uitgestoken en gezegd: Wij erkennen die methode, ook al kunnen advocaten hem misschien onderuit halen.'

Wanneer hoorde u voor het eerst over epo?

'Epo staat sinds 1991 op de UCI-lijst van verboden producten. Maar ik werd voor het eerst met mijn neus op de realiteit gedrukt door een stuk van Zomegnan in Gazzetta dello Sport, na het WK 1993 in Oslo. Toen ben ik naar het IOC gegaan. 'Ja, ja,' zeiden ze, 'er wordt op gestudeerd, we hebben het gedelegeerd aan Conconi, die moet dat onderzoeken.' Conconi was lid van de medische commissie van het IOC. Toen zei Conconi een paar jaar later in 1996 in Atlanta: 'Het lukt niet. We dachten het te kunnen ontwikkelen, maar het lukt ons niet. Ik raad wel dringend aan hematocrietcontroles in te voeren.' Dat zijn wij gaan doen, als vorm van gezondheidsmaatregel. Dat werd die 50 procent-regel. Als enige bond. Ik had net zulke vermoedens als jullie, maar er was niks concreets aan bewijs.'

Gaat de UCI dan vrijuit?

'Totaal. De rechter in het Festinaproces uit 2000 vond dat wij niet hadden gedaan wat we hadden moeten doen. Ik was het absoluut niet eens met dat vonnis en ben in hoger beroep gegaan. Dat hebben we royaal gewonnen. In 2002 zei zowel de procureur-generaal als het hof van beroep: 'De UCI heeft binnen de mogelijkheden alles gedaan wat ze moest doen. Men kan haar niets verwijten.' Dat wordt dan niet geschreven, hooguit een paar regeltjes. Maar het staat zwart op wit.'

Toch, de beeldvorming blijft: de UCI heeft gesjoemeld. Want: ze accepteerden 100.000 dollar van Armstrong voor anti-dopingapparatuur.

'Apparatuur die werd ingezet voor dopingbestrijding. Dat verdween niet in de zakken van iemand! Nu zegt iedereen: dat had de UCI niet moeten doen. Ja, dat is gemakkelijk, achteraf. En als ik alles geweten had, had ik het ook niet zo gedaan. Maar de realiteit is: we némen geld aan van anderen, renners betálen mee aan anti-doping via prijzengeld, ploegen géven grote bedragen. Dat zijn allemaal stakeholders, belanghebbenden. Hoe krijgt de UCI anders jaarlijks die zeven miljoen bij elkaar voor anti-dopingonderzoek?'

U maakt zich kwetsbaar, door zoiets te doen.

'Je maakt je kwetsbaar... Tja, ik vind het allemaal best.'

Het wordt u nu voor de voeten geworpen, bijna als bewijs van corruptie.

'Je zegt: dát doen we tegen doping, we plegen grote investeringen, dat wordt erkend door rechterlijke vonnissen, we hebben onze nek uitgestoken met de epomethode, met de gezondheidscontroles in '97-'98, met uiteindelijk het bloedpaspoort, we controleren 250 keer hier en daar en daar. En nóg doe je het verkeerd, word je voor lul gezet. Dat is wat er gebeurt.'

Tyler Hamilton in zijn boek: 'Armstrong belt met zijn vriend Hein.' 'Hamilton zegt nog net niet dat ik corrupt ben, zo slim is hij wel. Maar ik kan moeiteloos zo vijf renners opnoemen met wie ik veel meer contact heb dan met Armstrong. Ik ben nooit bij hem thuis geweest, heb nooit met hem gegeten, nooit met hem in een meeting gezeten.'

Waar hebben jullie de boot gemist?

'Waar hebben júllie de boot gemist! Nogmaals die donaties: dat is toch zeikerij? Je had toéntertijd als journalist uit je luie stoel moeten komen en moeten zeggen: dat kan de UCI niet doen! Maar: niemand! En de UCI heeft die gift nooit onder stoelen of banken gestoken. Ik bedoel: op mij wordt geschoten, maar deden de journalisten hun werk?

'Armstrong is 62 keer gecontroleerd door Usada, alle keren negatief. Landis en Hamilton zijn allebei positief bevonden door de UCI, níet door WADA, níet door Usada. Zelfs WADA zegt, off the record: jullie zijn gewoon de beste. Maar het enige waar journalisten nu mee komen: je hebt de schijn tegen en Hamilton zegt dit en dat. Ik sta daar ver boven, boven dit soort geklets. Ook al zal het allemaal heel negatief zijn voor mij.'

De spotlights staan op u gericht.

'Daar moet ik dan maar mee leven.'

Dit is een ingekorte en bewerkte versie van het interview dat deze week verschijnt in het wielertijdschrift De Muur. Zie ook: demuur.nu

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden