'Je kúnt hier gewoon geen heimwee krijgen'

Deze zomer baarde Jack Tuijp opzien door na tien jaar FC Volendam te verlaten. Het is soms nog wennen bij de Hongaarse volksclub Ferencváros. 'Gelukkig vliegt mijn vrouw regelmatig naar Boedapest.'

Een Volendammer alleen in het buitenland, gaat dat wel goed? Op het balkon van zijn appartement in Boedapest, op de zevende verdieping, tuurt Jack Tuijp (30) naar buiten. Bootjes varen traag over de Donau, aan de overkant gloort op de Gellértberg de Citadel van de stad. 'Heimwee?', zegt hij. 'Kom naar Boedapest en je weet genoeg. Je kúnt hier gewoon geen heimwee krijgen.'


Na tien jaar FC Volendam wilde Jack Tuijp, topscorer van de eerste divisie, wel eens wat anders. Een andere lucht opsnuiven, nieuwe mensen om hem heen en, hij is de laatste om dat te ontkennen, een financiële klapper maken. Want hoezeer hij ook gewaardeerd werd in het vissersdorp, rijk werd hij er niet.


Na een onstuimige periode, waarin hij onderhandelde met Brentford FC (Engeland), Erzgebirge Aue (Duitsland), Neftci Bakoe (Azerbeidzjan), AEK Athene (Griekenland) en Denizlispor (Turkije), koos hij voor Ferencváros, een volksclub die hunkert naar het kampioenschap.


In een volgeladen auto reed hij eind juni naar Boedapest, het avontuur tegemoet. Wat wist hij van het Hongaarse voetbal? Corruptie? 'Ik heb er nog niets van gemerkt ', aldus Tuijp. Racisme? 'De club is juist heel erg bezig daartegen te ageren. Voor elke wedstrijd wordt omgeroepen dat we als spelers tegen racisme zijn.'


Nee, Ferencváros paste precies in het plaatje zoals hij het voor ogen had: ambitieuze club, aanvallende ploeg, goed salaris en wonen in een mooie stad.


Bij de club staat bovendien een Nederlandse trainer aan het roer, Ricardo Moniz, en er spelen drie landgenoten: Julian Jenner, Mark Otten en Arsenio Valpoort. 'Van hen hoorde ik dat Ferencváros altijd keurig het salaris uitbetaalt. Dat vond ik ook wel een belangrijk puntje.'


Debuut

Uit bij Pécs, in een vervallen stadion tussen grauwe huizenblokken, deed Tuijp direct waarvoor hij was aangetrokken: scoren. 'Terwijl ik de bal niet eens goed raakte.' Hij kreeg lovende kritieken, maar na zijn komeetachtige debuut kwam al snel de klad erin. Tuijp: 'Tegenstanders komen hier naartoe om niet te verliezen. Ploegen spelen gerust met zes man op een lijn achterin. De ruimten zijn heel klein, dat is wennen.'


Zo zijn er meer dingen nieuw. Omdat zijn vrouw als fysiotherapeut in Zaandam werkt, zit hij in zijn eentje in Boedapest. Midden in zijn appartement staat een droogrek, in de keuken ligt een briefje waarop staat hoe je aardappelpuree maakt, er slingert een reisgids van Boedapest door de kamer en op tafel ligt een onaangebroken pak koekjes voor zijn bezoek. 'Pak maar, hoor. Ik heb het speciaal gehaald.'


Natuurlijk, hij mist zijn vrouw. 'Je komt elke keer in een leeg appartement. Gelukkig vliegt ze regelmatig naar Boedapest. Wat me het meest opbreekt, is als ze weer weggaat. Dan val je even in een gat. Maar je moet weer verder, simpel.'


Eten doet Tuijp bijna altijd buitenshuis. Hij is voornamelijk te vinden in het winkelcentrum om de hoek van zijn appartement. Daar heeft hij een perfect eettentje gevonden. 'Voor 2 euro 75 serveren ze een bord pasta. Een plastic bordje weliswaar, maar voor dat geld kan ik het thuis niet maken.' Ook eet hij zo nu en dan met zijn Nederlandse collega's in het centrum van de stad. 'Voor een prijs waar ik op de Dijk nog geen voorgerecht krijg, serveren ze hier een compleet driegangenmenu.'


Er is wel een probleem, biecht hij op. 'Ik heb effe geen basisplaats nu.' En Tuijp weet hij maar al te goed hoe het werkt als dat over een half jaar nog zo is. 'Dan kan ik niet buiten Volendam. Dat verhaal ging deze zomer ook al in het dorp, toen ik nog geen nieuwe club had. Ik zou de voorzitter hebben gevraagd of ik alsjeblieft mag terugkomen. Nou, ze ouwehoeren maar. Ik heb hier een fantastisch leven.'


Een dezer dagen hoopt hij een nieuw appartement te betrekken, iets dichter bij de club. De muren van de kamers waren knaloranje. Tuijp huurde twee schilders in, pakte zijn laptop en maakte hen, via Google Translate, duidelijk dat alles gewit moest worden. 'Het oranje heb ik juist achter me gelaten.'


Het hoort allemaal bij een buitenlands avontuur, weet hij. Net zoals het plaatsnemen op de reservebank. 'Hoe gek het ook klinkt, dat is best verfrissend. Bij Volendam was ik de laatste jaren onomstreden. Dat was fijn, maar ik wilde weleens uit mijn comfort zone stappen. Dan moet je niet schrikken van wat tegenslag. Ik ga slagen hier, dat weet ik zeker.


'Neem nog wat koek trouwens, anders moet ik het straks allemaal zelf opeten...'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden