Je kunt best lopen met een beetje regen, maar er zijn grenzen: er vliegen takken door de lucht

Aflevering 82: in een hotel in Olterterp, omdat de storm lopen onmogelijk maakt.

Het valt altijd mee, schreef ik, betreffende het weer. Dat moet je dus nooit te hard opschrijven. Want nu zit ik vast in Olterterp, waar het, net als in de rest van Nederland, stormt en regent. Je kunt best lopen met een beetje regen, maar er zijn grenzen: er vliegen takken door de lucht. Ik heb afspraken in Friesland, het heeft weinig zin om huiswaarts te gaan, dus schrijf ik op mijn hotelkamer maar een stukje, terwijl het water tegen de ramen slaat. Romantisch, net echt, maar toch denk ik aan thuis.

Hotelleven. Gisteravond kwam ik laat aan, moe van het lopen, honger, dorst, bezweet, eerst even douchen, doucheputje verstopt, binnen een minuut de hele badkamer onder water, snel weer onder de douche vandaan. De spullen verhuizen naar een andere kamer. Het is een fijn hotel, met aardige mensen, en 's avonds is het er druk met eters, mensen uit de buurt en wat oudere toeristen. Je leert het personeel kennen, ik kan een leesbril lenen - ik ben de mijne onderweg verloren.


's Ochtends bij het ontbijt komt de eigenaresse een lekkage inspecteren in de aanbouw. Om elf uur moet ik mijn kamer uit en werk ik beneden verder, surrogaathuiskamer, met prima wifi. Rond het lunchuur loopt het vol, nu zijn er ook groepjes zakenlieden, waarbij het altijd opvalt dat er één het hoogste woord voert. Rond tweeën vertrek ik. Door een logistieke slimmigheid staat mijn auto bij het hotel. Nog altijd zijn er storm en slagregens, twintig minuten later sta ik op mijn volgende logeeradres. Ook hier weer installeren, de rest van de middag werk ik door, wederom prima wifi. Af en toe kraakt het van de wind, tractoren rijden voorbij.

Na de storm

Rond vijf uur gaat de wind liggen. Ik maak alsnog een wandelingetje. De stilte na de storm, de wereld is nog wat beduusd van het natuurgeweld. Een waterig zonnetje, modder en plassen, het zandpad het dorp uit is bezaaid met takken. Hier begint het coulisselandschap van De Friese Wouden, waarop ik me zo verheugd had. De eerste elzensingels en houtwallen. Beschutting. Nu maar hopen dat ik er morgen echt doorheen kan lopen.

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden