Festivalverkenners

'Je krijgt een culturele detox'

Geen betere manier om het nieuwe filmjaar in te luiden dan met het Internationaal Film Festival Rotterdam. Van 21 januari tot 1 februari gidsen de Gasten van de Volkskrant u door het uitgebreide programma en delen zij hun favoriete plekken in de stad. Vandaag: actrice en presentatrice Victoria Koblenko (34).

Eva Oude Elferink
null Beeld Marcel Krijger
Beeld Marcel Krijger

Ben je een vaste bezoeker van het IFFR?

Ik ben opgegroeid in de buurt van Rotterdam, dus voor mij is dit een thuiswedstrijd. Vroeger, en dan heb ik het over zo'n tien jaar geleden, kocht ik een passe partout en ging ik van 's ochtends tot 's avonds naar de film. Toen draaide er wel veel meer slechte producties. Als je nergens subsidie kon krijgen, dan ging je naar Rotterdam. Dat was een beetje de grap. Ik vind het dus ook wel terecht dat er zoiets als de Critics Choice is, waarbij recensenten een keuze uit het programma hebben gemaakt. Dat is toch een soort keurmerk voor het publiek.

Dat schrok je niet af, dat er slechte films tussen zaten?

Nee. Films die ergens anders de boot hebben gemist, kunnen alsnog hoogstandjes van een filmfestival zijn. Of ze waren elders verboden, dat heeft ook iets sensationeels. De film die ik gister heb gezien, The Tribe, zou ik eerlijk gezegd niemand willen aanraden. Maar hij gaat me wel bijblijven.

The Tribe is een 'stomme' film, gespeeld door dove amateur-acteurs. Waarom viel die tegen?

Muziek en geluid weglaten is een middel. Maar de verhalen, dat is waar we het over 500 jaar mee moeten doen. Alles is al wel een keer verteld, dus gaan mensen experimenteren met vormen. Ik las ergens dat iemand The Tribe vergeleek met The Artist, ook een 'stomme' film. Met alle respect, maar The Artist is echt een piece of art. Een esthetisch verhaal. Bij The Tribe is het gebrek aan geluid meer een statement om een statement te maken. Net zoals de ellenlange geweldscènes. Van mij mag een film best rauw zijn, maar dit kon esthetischer.

Ik was samen met een vriendin die ik ken van de serie Bloedverwanten. Zij deed daar de productie. Als makers kijken we op een andere manier naar zo'n film. Hoe is het geproduceerd? Wat voor keuzes zijn er gemaakt? In dit geval heb je én geen echte acteurs én hoef je ze ook niet te begeleiden, want aanwijzingen gaan via de doventolk. Bovendien heb je geen geluid en blijkt uit de montage geen grote visie. Dat maakt makkelijk scoren.

Het is een Oekraïense productie. Toeval, of was dat juist de reden dat je naar deze film wilde?

Ik probeer op dit soort festivals wel te zien wat voor films er uit de regio van Rusland komen. Ik werk daar zelf ook en wil daarom weten wat er allemaal in première gaat. Ik bezoek ook ieder jaar het filmfestival in Moskou, maar er zijn Russischtalige films die daar nooit zullen worden vertoond, omdat ze te politiek zijn. Die draaien dan weer wel in Rotterdam.

En die kunnen soms tegenvallen. Is dat ook juist de charme van het IFFR?

The Tribe was geen slechte film, begrijp me niet verkeerd. Maar hij had aangenamer kunnen zijn. Een film waarin ik jaren geleden zelf speelde, American Dreams, was door het IFFR gefinancierd. Die werd tijdens het Hollywood Filmfestival verkozen tot beste korte film. Dus ik heb ook heel persoonlijke herinneringen aan dit festival. En ik heb hier veel juweeltjes gezien. Dat deze film niet in mijn top tien komt, maakt niet uit.

Je kunt het vergelijken met boodschappen doen. Of je gaat naar een supermarkt vol keurmerken en bekende namen, of je gaat naar een kleine, ambachtelijke markt. Het IFFR is dat laatste. Het is een goede niche voor arthouse, nieuwkomers en experimenten. Sommige films zullen nooit een massaproductie worden, maar worden onder liefhebbers wel gewaardeerd. Voor mij is dit festival een soort film-spa. Je krijgt een culturele detox.

null Beeld
Beeld

Hoe maak je keuzes uit het programma?

Vroeger was dat een stuk moeilijker. Nu hebben zelfs de kleinste, goedkoopste films wel een trailer op YouTube staan. Dan kun je vast een beetje proeven. Ik houd van experimenten. Dat is ook doorweven in de rest van mijn leven. In de kleding die ik draag. Er is niets mis mee als dingen niet in een keer lukken. Gister liepen er best wat mensen weg, dat is oké. Homies (Koblenko's meest recente filmproject, red.) is net in première gegaan. Die film is zo anders vormgegeven, in vergelijking met The Tribe is dat eigenlijk bijna weer plat en veilig.

Je had het net over je werk in Rusland. Heb je daar momenteel nog filmprojecten lopen?

Ik heb in oktober nog een film in Rusland gedraaid. Een andere film die vorig jaar is opgenomen, komt binnenkort uit. En als het goed is, start ik in april met een nieuw project. In Nederland heb ik veel komedie gedaan, daar heb ik een meer bescheiden rol. Ik heb ook net mijn eerste arthouse film gespeeld, geregisseerd door Joost van Ginkel. Het is een coproductie tussen vijf landen. Ik speel met een topcast uit al die landen, echt briljant. Dat wordt denk ik ook een grote festivalfilm. Misschien speelt hij volgend jaar wel op het IFFR.

Heb je als oud-Rotterdammer nog tips voor bezoekers die tijd over hebben tussen films?

Ik ben heel erg blij met het Nhow hotel aan de overkant van de Erasmusbrug. Het uitzicht is daar waanzinnig, dus dat is een goede plek om 's avonds te gaan eten. De mensen die wat meer van experimenten houden, moeten naar FG Restaurant van François Geurds. Wat hij maakt is echt van een ander niveau, ik ben een groot fan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden