Je hebt niet automatisch geluk als je geen pech hebt

I love New York

In de tweede helft van Go Ahead Eagles tegen Cambuur sloegen Van der Linden en Ogbeche knalhard met de koppen tegen elkaar. In de eerste helft hadden zij dat ook al eens gedaan en ook toen waren ze even blijven liggen, maar nu merkte je meteen dat dit meer dan een gemiddelde hoofdbotsing was geweest.

Gek is dat eigenlijk - nog voordat je weet wat je precies hebt gezien, heb je soms toch al iets geregistreerd. De herhaling bevestigde de indruk: Ogbeche kopte Van der Linden vol tegen zijn achterhoofd, vlak achter het oor. In de lucht kon je Van der Linden al bewusteloos zien raken - als een lichaam, letterlijk, plofte hij in het gras.

Achter het oor is een kwetsbare plek - ik moest meteen aan de arme Philip Hughes denken, 24 jaar nog maar, de beste cricketspeler van de wereld, die eind november op precies dezelfde plek door een bal werd geraakt. Hij trok zijn hoofd nog weg, hief een schouder, droeg ook gewoon een helm, maar het hielp niet. Enkele dagen later stond een indrukwekkende foto in de krant: vader Hughes met een doodskist op de schouder. Gespierd verdriet, gestaald.

Op het voetbalveld van de Eagles ontstond al snel paniek. Van der Linden werd op een brancard gelegd en voorzichtig van het veld gedragen. Overigens hield één drager niet de baar zelf vast, maar het hoofd van Van der Linden. Misschien was zoiets wel schokbestendig, al kon het natuurlijk ook zijn dat alle handgrepen al bezet waren en hij toch iets omhanden wilde hebben.

Toen ik de foto van vader Hughes aan mijn vriendin liet zien, had ze me even serieus aangekeken en enigszins gedragen gezegd: 'Dat was jou in New York ook bijna overkomen.' Ze doelde op een romantische picknick in Central Park, verstoord doordat plotseling, als uit het niets, een honkbal met onmenselijke snelheid langs mijn achterhoofd suisde. Centimeterwerk - ik voelde de luchtverplaatsing aan mijn oor. 'Wat heb jij toen een geluk gehad', zei ze.

Ik vond dat een vreemde opmerking: was dat 'geluk' geweest? Ik wist niets van kansberekening, maar de normaaltoestand zou toch moeten zijn dat je, romantisch picknickend in Central Park, met allebei een 'I love New York'-T-shirtje aan, niet dodelijk werd getroffen door een honkbal. Je hebt niet altijd automatisch geluk als je geen pech hebt, natuurlijk. Zo werkt het niet, helaas. Anders was elke ervaring wel een bijna-doodervaring en kon je doorlopend juichend door het leven gaan.

Onderweg naar de catacomben tilde Van der Linden zijn hoofd op en keek om zich heen zoals ik had gedaan toen ik opstond om de bal te gaan zoeken, zag dat wij ons picknickkleedje in het diepe outfield van een serieuze honkbalwedstrijd hadden neergevlijd, en me verward afvroeg wat hier eerder was geweest: de picknick of de wedstrijd.

Van der Linden had geluk gehad, dacht ik. Ja, eerst veel pech natuurlijk, maar daarbovenop ook een klein beetje geluk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.