Jazzheld Scofield speelt Tilburg weer plat

Hij kwam naar het kleine clubhuis van de Tilburgse jazz en bouwde een feestje:

'Da was wah, zeg, liep-ie zomaar de Voortuin binnen. Ik geloofde munne ogen nie.' Herinneringen worden opgehaald aan de laatste keer dat gitaarheld John Scofield Tilburg aandeed. Hij speelde in de grote popzaal 013 en enkele muzikanten hadden hem verleid het kleine jazzcafé te bezoeken. Foto's van dat evenement hangen nog steeds in Tilburgse huiskamers.


Nu, dertien jaar later, is Scofield terug in de textielstad. We staan in de rij, ruim een uur voor aanvang van het concert dat al lang is uitverkocht.


De zenuwen zijn voelbaar. Dat komt ook door de locatie. Dit is geen anonieme gigazaal, maar het clubhuis van de Tilburgse jazz, de Paradox, capaciteit tweehonderd man. Het jazzpodium onderscheidt zich al jaren met een nationaal en internationaal hoogstaande programmering, maar Amerikaanse muzikanten uit het aller-, allerhoogste segment zijn enkel betaalbaar voor poppodia, moderne concertzalen en soms het Amsterdamse Bimhuis.


Toch stond hij daar opeens aangekondigd, met de hoogste toegangsprijs ooit - een relatief bescheiden 38 euro: John Scofield. Voor velen de grootste jazzgitarist van de laatste drie decennia. De naam Miles Davis, bij wie Scofield een aantal jaar in de band zat, valt vaker aan de bar, die trouwens gewoon lekker open blijft tijdens het optreden. Allures zijn de Paradox vreemd.


'Goed feestje he?!', roept programmeur Bartho van Straaten met een grote glimlach. De sfeer is uitmuntend. Scofield speelt de tent volledig plat met zijn steeds meer in soul en blues gedrenkte spel. Hij presenteert de opvolger (Deux) van het door elektronische samples en spetterende funk gestuurde Überjam (2000).


Het grootste verschil tussen de twee platen, zo blijkt live nóg meer, is zijn groeiende focus op zwarte genres. Niet alleen (rhythm and) blues en funk, ook de afrobeat en reggae behoren tot het repertoire. Scofield pakt ze aan zoals alleen hij dat kan: met die luie timing en het typische zeurende timbre soleert hij over de vaak dikke grooves als een onaantastbare keizer.


Het publiek joelt en danst als de bijna oneindige climaxen exploderen. Hoewel Scofield (1951) zichtbaar ouder wordt, de zweetdruppels van zijn hoofd stromen en hij met enig cynisme vertelt over de zware Europese tour, is zijn overgave ongelooflijk intens. Je vraagt je af hoeveel jaar hij het nog volhoudt met zulke bezieling te spelen. Zeker in benauwde jazzkroegen als deze.


De bezoekers in Tilburg lijken dit te beseffen. De waardering is groot. Een handvol jeugdige fans heeft zich voor de eerste rij stoelen op de grond genesteld en vergaapt zich aan de tijdloze uithalen van Scofield en de razendknappe junglegrooves van de robuust spelende drummer Louis Cato. Ze leunen met de armen op het podium, dichter bij hun helden zullen ze zelden meer komen.


Tilburg, de Paradox, 10/11

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden