jazz Craig Taborn Trio ****

Taborn gaat traditionele liedstructuren zonder uitzondering uit de weg.

Niet voor niets zitten een hoop muzikanten in de zaal. Pianist Craig Taborn is een typische muzikantenbezieler. Een wiskundige die je leert dat bepaalde formules in combinatie tot iets wonderbaarlijks kunnen leiden. Hij legt onmogelijk op elkaar te passen figuren en texturen over elkaar heen en laat je je hoofd breken over deze razend gecompliceerde sommen.


Zo lijkt wat hij met zijn trio doet een beetje op blindschaken op meerdere borden tegelijk en met telkens een andere tactiek. De ene keer legt hij een ritmeloos thema neer, dan weer een minimal structuurtje. Op een ander bord kiest hij voor percussieve aanslagen, of speelt hij maatsoorten 7/8, 9/8 en 10/8. Soms wordt één spel gespeeld, maar vaker hoor je combinaties. Klinkt als een hoogintellectuele bezigheid, hoogdravend zelfs. Dat laatste is niet het geval, want het knapste van dit treffen: je blijft de pulse voelen, hoe onuitvoerbaar de improvisaties ook lijken.


Taborn is al ruim een decennium een zeer gewaardeerde jazzmuzikant in Amerika en Europa. Hij maakte al grote indruk bij blazers Chris Potter en David Binney met zijn ongeëvenaarde dynamische spel en behoort sinds zijn soloplaat Avenging Angel (2011) in een klap bij de absolute elite van jazzpianisten. Je weet dat er altijd iets bijzonders gebeurt bij concerten van Taborn. Niet omdat hij wild strooit met zijn kennis en vaardigheden, maar omdat hij al het voorspelbare opzichtig ontwijkt.


Met zijn trio, dat al jaren bestaat en met Chants nu eindelijk zijn eerste plaat uitbrengt op ECM, lijkt hij het meest vrij te opereren. Dat leidt tot boeiende jazz. Zo speelt hij zelden een refrein of thema, maar geeft je slechts schraapsels van de kern die samen een eenheid vormen. Hij gaat de traditionele liedstructuren zonder uitzondering uit de weg.


Taborn kan als een bezetene rammen op het klavier, goed dissonant en net uit de maat. En vervolgens swingt hij minutenlang op fluistertoon door zijn piano met liefdevolle aandacht, ritmisch te strelen. Zijn handen en zelfs vingers lijken soms onafhankelijk van elkaar te opereren, maar zijn altijd met elkaar verbonden alsof er een kettingslot tussen zit.


Drummer Gerald Cleaver speelt van die mooie schilderritmes. Nooit overbodig hard, maar met precisie en fijngevoelige streken zonder de swing te verliezen. En ook bassist Thomas Morgan is een muzikant die geen noot teveel speelt. Hij bewaart de rust, op laag volume en met grote opmerkzaamheid. Dat moet ook wel met deze complexe substantie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden