JAZZ AVISHAI COHEN TRIO

Avishai Cohen maakt korte metten met het cliché dat bassolo's de saaiste momenten zijn van veel jazzconcerten.

Amsterdam, North Sea Jazz Club, 23/4


Standaard inkakmoment in jazzconcerten: de bassolo. Zit je er net lekker in en grooved de drummer zich te pletter, komt die bassist met zijn gepiel. Pulse kwijt en weg is de betovering. Gaap.


Een verschrikkelijk cliché natuurlijk, maar platitudes zijn niet uit de lucht gegrepen. Vaker dan eens voelt de baspartij als een verplichting. Net als de ober die je de wijn (met schroefdop) laat proeven: jaja, hij is prima, schenk maar vol, ik wil verder met mijn gesprek.


Maar wat zien we tijdens de solo van Avishai Cohen? Dansende mensen. Echt waar, fans gaan volledig uit hun dak. Ze schudden met het hoofd en lichaam en slaan, applaudiserend, kreten uit als de band het weer oppakt. Cohen zet de wereld op zijn kop.


Het is de reden waarom de in New York woonachtige Israëliër mateloos populair is, zijn Nederlandse concerten zijn lang van tevoren uitverkocht. Cohen swingt zoals geen andere bassist dat kan. Met zijn korte, klare, afgebakende noten benadert hij de contrabas meer als een percussie-instrument. En dan ook nog op melodische wijze. In de altijd op de groove en gecompliceerde ritmes gestoelde verhalen speelt hij met een sierlijke frasering. Hij smeedt zijn mooie diepe instrumentklank met een oerswing samen. En dat werkt opzwepend.


Zo hangt Cohen tussen twee werelden in. De liefde voor de klank en lucht van het prototype Europese bassist zijn duidelijk aanwezig. En tegelijkertijd is hij een Amerikaans ritmebeest dat zijn composities droomt en er als een machine omheen danst in wiskundig samengestelde maatsoorten. Dat dansen doet hij overigens letterlijk, nog een oorzaak van zijn roem. In zijn beweeglijke performance kan je de muziek al bijna horen.


Cohen speelt in de Amsterdamse North Sea Jazz Club met pianist Nitai Hershkovits en drummer Ofri Nehemya, een nieuw trio. Beiden, net als de bandleider, technisch zeer hoogstaande muzikanten die zich duidelijk hebben rot gestudeerd op de stukken. Nehemya speelt de akkoorden blind mee en Hershkovits jongleert ermee tot ze weer logisch op hun plek vallen.


Cohen is in zijn compositie-idioom de laatste jaren niet veel veranderd. Soms iets romantischer misschien, maar in de hoogtepunten zoekt hij via in elkaar gehaakte ritmes naar een combinatie van klezmer en jazz. Het zijn de momenten waarin oh's en ah's uit het publiek klinken en je moeilijk kan blijven stilstaan. Die waardering geldt voor alles de begaafdheid en intelligentie van de spelers. Je hersenen kraken hard. Dat laatste wil nog wel eens wrijven: de virtuositeit voelt soms wat berekenend en wel erg koeltjes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden