Jay Z

Jay Z maakt na moeilijke start ook van Ziggo Dome broeierige club.

HIPHOP


Ziggo Dome, Amsterdam, 29/10


Dat Jay Z op grote podia kan imponeren weten we al jaren. Alleen in Ahoy of samen met Kanye West in het Gelredome: Jay Z bleef er niet fier overeind, hij pakte de hallen in alsof het een clubshowtje betrof.


In de grote uitverkochte Amsterdamse Ziggo Dome mocht je verwachten dat de als Sean Carter geboren rapper uit Brooklyn hetzelfde zou doen.


Maar dinsdagavond zijn er toch een minuut of twintig voor nodig om de zaal echt in te pakken. Dat ligt niet zozeer aan Jay Z zelf; zijn snerpende raps zijn meteen intimiderend genoeg. Achter en boven hem op het podium hangen een soort kooien, waarin vier muzikanten een behoorlijk goed geluid neerzetten. De schermen aan weerszijden van dat podium tonen eerst explosies om dan over te schakelen naar splitscreen, met monitors die door beveiligingscamera's gemaakte beelden van podium en zaal laten zien.


Geluid, beeld, Jay Z's verschijning, in het zwart met designpet achterstevoren op zijn hoofd en gouden kettingen om, alles dik in orde.


Maar het zijn de nummers van zijn recente album Magna Carta... Holy Grail aan het begin van de set die het gewoon niet goed doen. Er zit nog iets te veel afstand tussen Jay Z en het publiek.


Dan knalt Jay Z er het nummer 99 Problems in, een van zijn grootste hits. Tien jaar oud inmiddels, maar nog altijd even krachtig. De onzichtbare muur tussen artiest en publiek verbrijzelt op slag, en het nieuwe Picasso Baby (het beste nummer van zijn nieuwe plaat) sluit er prima op aan.


Jay Z lacht een paar keer breeduit en krijgt er met de minuut meer zin in, zo lijkt het. Een mooie terugblik naar zijn debuut Reasonable Doubt (1996) doet hopen op meer klassiek werk van bijvoorbeeld het meesterwerk The Blue Print (2001). Maar de rapper verdwijnt, om plaats te maken voor de man die tot dan toe in het donker verstopt stond achter zijn keyboards: Timbaland. Een van de succesvolste hitproducers van de laatste decennia doet doodleuk mee in Jay Z's band. Hij brengt een vermakelijk intermezzo, waarin hij zijn eigen hits (van Aaliyah en Missy Elliott) aaneenrijgt en zelfs even zingt.


Het is de opmaat voor een daverend slot van Jay Z, zo blijkt. De rapper prijst zijn maatje 'Timbo' uitvoerig en lijkt behalve een nieuw wit shirt een nog beter humeur te hebben meegenomen.


Met veel vaart en een echt subliem geluid brengt Jay Z het publiek steeds meer in vervoering. Als hij dan roept dat hij na ons huis dat van hem wil laten zien en Empire State of Mind inzet, is de euforie compleet.


Een van de allerbeste songs van de laatste tien jaar blijft ook zonder Alicia Keys overeind. Het mag dan allemaal wat moeizaam begonnen zijn, maar als tegen het einde de sample uit Annie opklinkt in Hard Knock Life (Ghetto Anthem) kun je niet anders dan breed grijnzen. De Ziggo Dome is een kleine broeierige feesttent geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden