Jarige zonder chagrijn

PSV is vandaag 100 jaar. En juist nu het eeuwfeest daar is, heeft de club zich weer genesteld in de harten van de fans. Een mooier cadeau kan PSV zich niet wensen. Een drieluik over traditie, jeugd en ambitie.

Heden

De facelift van de 100-jarige kwam net op tijd voor het eeuwfeest. PSV kreeg het elixer van de jeugd toegediend. Jonge, leergierige kerels, met clementie beoordeeld na de uitschakeling voor de Champions League door AC Milan. Ze leren en willen graag. Dat geeft ze krediet.


Ze druipen in San Siro dus keurig af met een koptelefoon van het huis, de Philips Fidelio. Turend op telefoons wandelen ze door gangen van stadion en vliegveld. De selectie van het eerste elftal is een opvallend gezelschap, een overwegend Nederlandse ploeg met veel Noord- en Zuid-Hollanders, werkzaam in Noord-Brabant. Nog voordat ze doorbraken bij Ajax, Feyenoord, Sparta of waar dan ook, belandden ze via omzwervingen in Eindhoven. PSV is een team met kleur, ook letterlijk, een dwarsdoorsnede van de samenleving. Marokkaans, Antilliaans, Surinaams, maar ook uit Veendam (Zoet) en Emmen (Locadia).


Alleen al die geboorteplaatsen: Wijnaldum, Willems en Bruma, Rotterdam. Depay, Moordrecht. Rekik, Den Haag. Maher, Ait Izou in Marokko, maar als kind al neergestreken in Diemen. Jozefzoon, hoewel geboren in Frans-Guyana, opgegroeid in Amsterdam, net als Narsingh.


Joshua Brenet kwam ter wereld in Kerkrade, maar trok als jongen met zijn moeder richting Randstad. Hij was rechtsbuiten van de B3 van Zeeburgia. Was hij dan niet beter dan de rechtsbuitens van B1 en B2? 'Ja, dat vond ik wel', zegt hij zonder valse bescheidenheid. 'Ik kwam later bij de club. De trainer had zijn lievelingen.' Hij is nu een onstuimige rechtsback.


De selectie is in het hart van het volk gesloten, hoewel het succes broos is. Wie presteert, is populair. Altijd en overal. Dan maakt het niet uit waar je vandaan komt. Als je daarbij een beetje normaal doet, is het helemaal in orde. Ze zijn goede verliezers, de PSV'ers. Keurig staan ze de pers te woord, na Milan-uit. Depay had dat eigenlijk nog nooit meegemaakt, dubbele dekking. Bruma, snel pratend, in plat Rotterdams: 'Ze laten ons voetballen. Ze letten op details die wij laten liggen. Elk foutje wordt afgestraft. We hebben veel geleerd. Iedereen moet in de spiegel kijken, zonder naar elkaar te wijzen.'


Het is hoe dan ook een mooi gezicht, ambitieuze sporters op zoek naar hun grenzen. Stijn Schaars, de routinier: 'Het gaat in de top om kleine dingen en daarop zijn we afgetroefd. Op het moment dat je denkt dat je in de wedstrijd komt, dat je denkt initiatief te nemen, maken zij een doelpunt. In het begin van de tweede helft moeten wij 1-1 maken. Dat gebeurt niet. Dat is niet alleen ervaring, ook kwaliteit, zo reëel moet je zijn. Als je ziet hoe onze grote vriend Balotelli speelde. Die raakte geen bal kwijt. We moeten met deze ploeg lering trekken. Als je mee wil spelen in het voetbal, gelden andere wetten dan alleen positiespel.' Het is bijna een les voor het hele Nederlandse clubvoetbal.


Karim Rekik, op 18-jarige leeftijd al gezegeld met charisma: 'Iedereen heeft ervaring meegenomen, fysiek en qua voetbal. Het is mooi om voor zo veel mensen in San Siro te spelen. Je leert volwassen te zijn. Een beetje provoceren, zoals Balotelli doet, is slim. Dat hoort bij voetbal.'


Als alles is uitgelegd, gaan de koptelefoons weer op. Lopend kijken de jonge voetballers op hun telefoons.


Verleden

Marco van Boxmeer duwt de rolstoel met Dennis Verhoeven vooruit, over de drempel van de Dom van Milaan. Op het plein verbroederen supporters. Met Dennis' vader Hein steken de drie mannen in PSV-shirt een kaarsje op. Een kaarsje voor hun club, voor een lang geleden overleden vriendin, voor andere geliefden. Ze bewonderen de pracht van de Dom.


Ze zijn één met PSV. De club brengt hen overal. Europa Cup. Competitie. En zaterdag is het feest, want dan bestaat PSV precies 100 jaar. Spannend. Om half acht zitten ze dan in het stadion, op verzoek van de clubleiding. Dan laten ze zich meenemen door het festijn. Ze hebben gehoord dat Romario komt. Dat zou wat zijn. Romario de Souza Faria, terug in Eindhoven.


Vader Hein Verhoeven is 79, hij weet al niet eens meer hoelang hij supporter is. Een jaar of veertig zeker. Hij woonde vroeger in de wijk Strijp en kon het stadion zien liggen. Het gejuich was te horen thuis. Hij werkte bij Philips, een arbeidersleven lang.


Hij wijst op de letters van Philips op het blauwe uitshirt van zijn zoon in de rolstoel. Weet de verslaggever dan niet waarvan Philips de afkorting is? Productie hopeloos, iedere lamp is praktisch stuk. Ach, een beetje zelfspot mag toch wel? Frits Philips, de vroegere directeur, liep gewoon in manchester jas door de hallen. Hij sprak met iedereen. Logisch dat Meneer Frits nog steeds voorkomt in een lied van de supporters... Fritsje Philips, Romario...


Zoon Dennis werd geboren met een klompvoet. Bij een operatie ging iets fout. Hij zit al een leven lang in een rolstoel. Vader pakt de hand van zijn zoon. 'Kijk, er zit te weinig elastiek in zijn hand.' In Milaan moet Dennis om half zeven bij het stadion zijn, ruim twee uur voor de aftrap, dan is er tijd genoeg om op zijn plek te geraken. Op zijn borst heeft hij een tatoeage van het logo van PSV, met nummer 10, het nummer van voormalig spits Danny Koevermans. Danny is de favoriet van Dennis, door het persoonlijk contact. Ook van doelman Gomes genoot hij, zeker als die het volk opzweepte.


Hun hoogtepunt als supporter? Toch 29 april 2007, toen PSV op die zinderende zondag alsnog en onverwacht het kampioenschap won, ten koste van AZ en Ajax. Dennis Verhoeven: 'Ik zat vlak voor de verslaggever van Omroep Brabant. Als een van de eersten wist ik dat Willem II - Ajax was afgelopen en dat het slechts 0-2 was geworden, dat wij met één doelpunt kampioen waren. Ik was een van de eersten op de Westtribune die juichten. Dat was zo'n machtig gevoel.'


Ze leiden een leven waarin hoogtepunten meer beklijven dan dalen. De 1-1 bij Arsenal, met doelpunten van Alex en Alex, in het verkeerde en in het goede doel, met de kwartfinale van de Champions League als gevolg; in één woord schitterend. 'De 10-0 tegen Feyenoord vergeet ik ook nooit', zegt Dennis. Ze zongen over Feyenoord en de Jupiler League.


Toekomst

Op vliegveld Malpensa in Milaan overweegt technisch manager Marcel Brands hoogte- en dieptepunten van een voetballeven. Hij begreep de snelle euforie niet zo goed over het spel van PSV in de eerste weken van dit seizoen. 'We hebben nu trouwens al drie duels niet gewonnen.' Inderdaad: Milan-Heracles-Milan.


Hij houdt niet van overdrijving. Vorig jaar was hij blijkbaar de manager van chagrijnige verliezers. Nu zou hij bij voorbaat winnaar zijn met 45 miljoen aan verkochte spelers in de zomer?


Zo simpel ligt dat niet. Hij constateert droogjes: weer geen Champions League, voor het vijfde seizoen op rij. Wel een jonge, leergierige ploeg. Maar ja: als al die jongens straks hebben geleerd van hun fouten, vertrekken ze naar een buitenland. Dat is het lot van de Nederlandse club. Een paar jaar geleden dacht Brands dat Nederlandse clubs iets dichter bij de Europese top zouden kunnen kruipen, door de goede opleiding hier en de crisis in Europa. Nu twijfelt hij weer.


Hij wijst op Inter, dat volgende maand mogelijk in Indonesische handen valt, of Cardiff, met een Maleisiër, of Fulham, met zijn Pakistaanse Amerikaan. Al die Russen, al die sjeiks. Aan hen gaat de crisis voorbij. Ze kopen en pompen telkens miljoenen in de markt, ze kopen de kleine landen leeg.


Zeker, de toekomst van PSV in Nederland oogt best mooi, met een jonge, talentvolle ploeg, terwijl de financiële positie sterk is verbeterd ten opzichte van twee jaar geleden. Middenvelder Stijn Schaars: 'We zijn goed bezig. Als je ziet welke mogelijkheden wij hebben. Als we elkaar scherp kunnen houden...'


Voor de heel korte termijn zijn nog probleempjes op te lossen. Ola Toivonen loopt in 2014 misschien uit zijn contract, zoals ze dat noemen. Mogelijk vertrekt hij voor maandag nog voor een paar miljoen. De Zweed is ingevallen tegen Milan. Omdat hij zijn aflopende contract niet verlengt, dreigt verbanning naar de tribune. Heeft PSV je nodig? 'Dat vind ik wel. De selectie is niet breed op het middenveld. Hiljemark is geblesseerd. Als ik vertrek, hebben ze alleen de drie die nu telkens spelen, Wijnaldum, Maher en Schaars.'


Brands: 'Als Toivonen vertrekt, moeten we hem vervangen.' De bijna-banneling schetst het probleem van PSV: er hoeft maar weinig te gebeuren of de selectie is te smal.


Stiekem dromen ze van de titel en, in tegenstelling tot vorig jaar, PSV is van plan de Europa League serieus te nemen. Jeffrey Bruma: 'Ook in de Europa League doen topploegen mee. Als het aan mij ligt, vechten we er vol voor. Verwacht van mij geen minachting voor de Europa League.' Rekik: 'Ik denk dat wij een goede kans hebben om ver te komen.'


Stijn Schaars: 'Wie een Europees toernooi niet serieus neemt, schaalt zichzelf hoger in dan hij is. We moeten eens reëel worden in Nederland. De Europa League is een podium om te laten zien dat je een goede ploeg hebt.'


Maar eerst Cambuur, vandaag tijdens het eeuwfeest. PSV vroeg de KNVB om een op papier niet zo moeilijke tegenstander op 31 augustus 2013, om de feestelijkheden op het veld een vervolg te geven. Cambuur is gewaarschuwd. PSV ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden